Featured
Posted in Uncategorized

Բլոգի մասին

Բարև ձեզ, սիրելի ընթերցողներ
«Թռիչք» բլոգը ձեզ կօգնի թռչել դեպի երկինք, սավառնել թռչունի նման:Ես համոզված եմ, որ այս բլոգում դուք կգտնեք ձեր և՛թռիչքը, և՛ ձեր վայրեջքը:Թռիչքը երբեմն թվում է շատ երևակայական կամ անհնարին բան, բայց այս ամսագրի նյութերը, հուսով եմ, կօգնեն ձեզ, և դուք կհասկանաք, որ անչափելի է մարդու մտքի թռիչքը, հոգու ճախրանքը:
Հետևե՛ք և միացե՛ք մեզ, բա՛ց թողեք ձեր մտքի թռիչքը, գնացե՛ք ձեր երազանքի հետևից:

Միշտ ձեր Անի Արղության

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Թափանցենք մեր լույսը…

Լույս…Մեր միջի շողքը, մեր միջի արևը… Բոլորս մեջ կա մի լույս, որը պետք է լինի թափանցիկ, չլինի քողարկված, որպեսզի աշխարհը և կյանքը տեսնեն քո միջի յուրահատկությունը… Ամեն մարդ երբ գալիս է աշխարհ իր մեջ ունենում է մի փոքրիկ լույս, այդ լույսը լինում է այնքան փոքր, այնքան անտեսանելի, որ հաճախ մենք կոտչում և մարում ենք մեր միջի լուսյը, սակայն հակառակը մենք պետք է այդ լույսը ավելի վառենք, վառենք այնքան, մինչև այն վերածվի կրակի և մեզ թռչել սովորեցնի…Այո, հենց այդ կրակն է դառնում քո ամբողջ կյանքի իմաստը, այդ կրակը օգնում է քեզ ամեն օր շնչել և առաջ շարժվել… Այդ կրակը օր օրի քեզ ավելի վառ է դարձնում, ավելի ուժեղ, կայուն, ավելի թափանցիկ և հետաքրքիր… Այդ կրակը դառնում է քո էությունը, քո ամբողջ էակի հայելին, այն դառնում է քո աչքերը և ինչքան մեծանում է այդ կրակը, այդքան քո աչքերում լույսն է արտացոլվում…Ամեն անգամ, երբ դու մոռանում ես այդ կրակի մասին, այդ կրակը կամաց-կամաց վերածվում է մոմի լույսի և վերանում…

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Մենք ճամփորդ չենք, մենք ուղևոր չենք, մենք ուղղակի անցորդ ենք…

117146538

Անվերջ գնում է…Մեր կյանքը անվերջ շարժի մեջ է, ժամանակն անվերջ վազքի մեջ է, տիեզերքը անընդհատ պտույտի մեջ է, իսկ մենք…Միայն մենք ենք, որ ամվեջ չենք, որ անդադար չենք կարող լինել, ապրել, վայելել կամ ստեղծել…Միայն մենք ենք, որ  գալիս, գնում ենք, անգամ չհասկանալով, որ միգուցե մենք շատ ժամանակ ենք վատնում, ուղղակի կորցնում անիմաստ բաների վրա…Այո, մենք կյանքի, տիեզերքի, ժամանակի մի մասնիկն ենք, բայց անիմաստ մի մասնիկ, քանի որ անգամ առանց մեզ տիեզերքը հանգիստ պտտվում է, ժամանակը վազում, իսկ կյանքը շարունակվում, առանց մեզ ամեն բան մնում է իր տեղերում, քանի որ տիեզերքի մի մասնիկը չես դու, այլ տիեզերքն է քո մի մասնիկը, իսկ քեզնից հետո այն ուղղակի վերանում է, մոլորվում, կորում անհունության մեջ, այս գլխապտույտ առաջացնող անվերջության մեջ…Միգուցե բոլորը վախենում են, որ մի օր կմնան մենակ, որ մի օր չեն լինի, որ մի օր կգա այդ օրը, որ չեն տեսնի իրենց սիրելիներին, իրենց հարազատներին, կամ ուղղակի մարդկանց, սակայն…Եթե մտածենք, ապա կհասկանանք, որ իրականում մենք մեր ամբողջ կյանքի ընթացքում մենակ ենք, այո մենք ճամփորդ չենք, մենք ուղևոր չենք, մենք ուղղակի անցորդ ենք, անցորդ, որ անհետք, անմնացորդ անցնում գնում ենք, ժամանակի հետ մոռացվում և կարծես անգամ չենք էլ եղել կորում…

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Այդպիսի մարդիկ խոցելի են, բայց իսկական և անկեղծ…

Գիտեք, երբեմն կյանքը մեզ թվում է չափից շատ բարդ, չափից շատ խուճուճ-մուճուճ, սակայն այդ մենք ենք նրան այդպիսին դարձնում…Մենք մեզ ստիպում ենք լինել անտարբեր, ստիպում ենք թվալ, թե մենք անզգա ենք, սակայն ինչու՞: Ինչու, եթե մարդը պիտի զգա, մարդը պիտի ցույց տա, որ նա մարդ է: Մարդը համարվում է մարդ, երբ կարողանում է զգալ՝երազել, սիրել, հասկանալ… Սիրում եմ միամիտ մարդկանց, մարդկանց ովքեր  հավատում են  բոլորին, սիրում են բոլորին, անշահախնդիր օգնում են  բոլորին: Ես ինքս միամիտ եմ, սակայն դա նրանից է, որ ես հավատում եմ, որ կան լավ մարդիկ, կան վստահելի մարդիկ, ովքեր ուղղակի առանց պատճառի կարող են լինել քո կողքին, օգնել, հարգել և սիրել: Այդպիսի մարդիկ անկեղծ են, նրանք չեն թաքցնում, ոչինչ, նրանք չեն փնտրում բոլորի մեջ վատը, նրանք տեսնում են միայն լավը… Ճիշտ է նրանք խոցելի են, շատ խոցելի, բայց իսկական են, նրանք ոչ մեկի պատճեբն չեն, նրանք իսկական մարդ են… Վերջ տանք երկերեսանիությանը, դա ամենավատ բանն է, երբ քո մեջ թաքնված  են երկու տարբեր մարդիկ, վատ է, որ դու ինքդ վախենում ես ցույց տալ քեզ, քո իսկական կերպարը, քո իսկական մտքերը, այլ ուղղակի թաքնվում ես ուրիշ  մարդու կերպարի տակ:

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Արվեստը՝որպես գեղեցկանալու միջոց…

Ամեն անգամ փնտրելով գեղեցկանալու միջոց, կյանքը մեզ տալիս է արվեստ…Արվեստը մարդու շունչը պետք է լինի, պետք է լինի թթվածին, քանի որ այն ապրեցնում է, այն տալիս է թևեր, այն ոգեշնչում է, այն ներկում է…Այո, հենց արվեստն է ներկում մարդուն, վերցնում վրձինը և սկսում քեզ տալ գույներ, երազանք, սեր, հույս, հավատ և առաջ գնալու ուժ…Կարծես անիմաստ ներաշխարհդ մի պահ իմաստավորվում է, այն մի պահ լցվում է, դառնում ավելի հզոր, ավելի ուժեղ… Արվեստը մեր սրտի, հոգու, մտքի այն գույնն է, որ միավորում է քեզ քո մտքի հետ… Իմ արվեստի գույնը արևն է, այո ոչ  դեղին, ոչ ոսկեգույն, այլ հենց արևը, քանի որ արևը գույն է, արևը ներաշխարհը գույնն է, արևի սրտի և հոգու գույն է, այն բնորոշում և նկարագրում է քո էությունն…Արևը այն գույնն է, որ նկարագրում է արվեստի ամենավառ կողմերը, այն նկարագրում է արվեսը ամբողջ հզորությունը, արվեստը կարող է մի քանի վայրկյանում հոգիդ ալեկոծել, խորտակել և լցնել գույներով, դարձնել վառ, խորը և լի սիրով… Սերը, ոգեշնչումը, երազանքները այս ամենը էլ ավելի են իմաստավորվում, երբ նրանց է միանում արվեստը, երբ արվեստը իր ամբողջ հզորությամբ մի պահ քեզ ոգեշնչում է, դու սկսում ես խորտակվել քո իսկ մեջ և հասկանում, թե ինչքան խորն է քո էությունը և ինչքան խորն ես դու, արվեստը մարդու ստեղծագործելու հզորագույն ուժն է….

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Մենք ապրում ենք…

Մենք ապրում ենք…Մենք շնչում ենք, դա նշանակում է, որ մենք ի զորու ենք ամեն օր ստեղծելու, երազելու, զվարճանալու, սիրելու և հասնելու մեր նպատակներին, նշանակում է, որ մենք ունենք հնարավորություն ամեն օր ապրել այնպես, ասես ժամանակը մեզ շանս է տվել և կանգնել է, ասես ժամանակը մեզ համար իր գոյության մասին մոռացել է և ուզում է պարգևել կյանք, իսկական կյանք…Այս բառը օգտագործել նշանակում է հասկանալ, որ միայն մենք կարող ենք որոշել, թե ինչպես ենք կորելու այս օվկիանոսում, ինչպես ենք գտնելու մեզ…Անդադար մեր ինքնությունը կորցնում  ենք, անդադար կրում դիմակներ, չհասկանալով, որ այնքան ենք օգտագործել այդ կերպարանքները, որ հիմա ինքներս էլ չենք հասկանում, ով ենք մենք և ինչպիսի մարդ ենք մենք…Հերիք է, եկեք լինենք ուղղակի անկեղծ, բաց, թափանցիկ, առանց առեղծվածի, առանց կեղծիքի, առանց դերերի, առանց դերասանների և թատրոնը, արդյոք բարդ է հասկանալ, որ մեր ժամանակն արդեն սպառված է այդպիսի կերպարանքների համար…Մեր ժամանակը չունի ոչ սկիզբ, ոչ վերջ, այն չունի ոչ սահմանափակում, ոչ կանգառ, այն ուղղակի գնում է, մենք ենք միայն, որ սպասում ենք լավ ժամանակի, լավ պահի, լավ ակնթարթի, սակայն այդ ակնթարթը երբեք չի գալիս, քանի որ մենք սպառվում  ենք, իսկ ժամանակը ոչ…Եկեք ուղղակի ապրենք և այդ բառը ընդհունենք, որպես պարգև՝ամեն օր երազելով, հասկանալով, սիրելով և ինքնակրթվելով, ամեն օր նոր հաջողությունների հասնելով և միշտ առաջ գնալով….

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Լույս, որն արդեն քո ներաշխարհի կրակն է…

Անդադար դատարկության մեջ յուրաքանչյուրս ունենք մեր փոքրիկ լույսը, որը լուսավորում է մեր ճանապարհը… Մեր կյանքի ճանապարհին  մենք միայնակ ենք, քանի որ մեր լույսը մեր միտքն է, մեր երազանքներն ու մեր նպատակասլացությունն են… Մեր լույսը վառվում է մինչ այն պահը, երբ մեր մեջ ապրում է երազանքին հասնելու ցանկությունը.  ու երբ մոտենում ես քո արևափայլ երազանքին, քո լույսը պայծառանում է՝ ավելի ուժեղ լուսավորելով քեզ, իսկ երբ հասնում ես քո երազանքին, հասկանում ես, որ քո փոքրիկ կյանքի ճանապարհի լույսը դարձել է  կրակ և արդեն հաճելիորեն այրում է քեզ…Երազանքի հույսը քեզ վեր  է բարձրացնում, քեզ թռչուն է դարձնում, պարգևում քեզ թևեր, իսկ դու ստանում ես հնարավորություն թռչելու… Աչքերդ փակում ես և պատկերացնում, որ արդեն հասել ես ամպերին և արդեն ճախրում ես քո երազանքի  գրկում…Ամեն մարդու երազանք իր փրկիչն է, քանի որ այս կյանքը դառնում է անգույն և անիմաստ, երբ  հասկանում ես, որ ապրում ես առանց երազանքի… Երազանք, որը պիտի լինի անհնարին, ոչ հասանելի, երևակայական և այնպիսին, որին կարողանաս հասնել: Այդ երևակայությունն անգամ քեզ օգնում է ավելի վեր բարձրանալ և հասնել երազանքիդ, այդ պահին դու չես էլ ըմբռնում, որ այդքան ճանապարհ անցել ես հենց դրա համար, չես էլ պատկերացնում, որ դու արդեն ճախրում ես և չես էլ պատկերացնում, որ քո լույսը վաղուց էլ լույս չէ, քո լույսը քո ներքին կրակն ու եռանդն է, այն կրակը, որ հենց քեզ է կրակ դարձնում… Երազանքդ քեզ դարձնում է ուրիշ մարդ, ավելի ուժեղ, ավելի հետաքրքիր, ավելի երազող, ավելի թռչող և մտածող… Երբ ավարտվում է քո կրակ դառնալու պահը, հասկանում ես, որ հենց քո միտքն էր այն լույսը, կրակը, հենց միտքն էր քո ճանապարհի միակ ընկերը, բարեկամն ու հարազատը, միայն քո միտքն էր քեզ հավատարիմ, միայն քո միտքն էր քեզ հավատում և քեզ ուժ տալիս…
Հավատա նրան….

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Ուղղակի պետք է լինել ավելի պարզ և անկեղծ ինքներս մեզ հետ…

girls-change-colors_u-l-pw4m8n0

Նորից հոգնեցուցիչ այս գույները, նորից այս ակնթարթներն ու պահերը, որոնք թվում են հավերժություն, նորից այն զգացումը, որ դու կորած ես… Այդ զգացումը ստիպում է քեզ վերագունավորել քո ներաշխարհը… Քո ներաշխարհի արտացոլանքը նույնն է, ինչ քո աչքերի արտացոլանքը.  անգամ մարդու աչքերին նայելով՝ նրա  ողջ էությունը թափանցիկ և հասանելի է քեզ դառնում, այն քեզ հարազատ է դառնում…
Աչքերը թափանցիկ են դարձնում քեզ, քո մտքերը, քո ամբողջ խորությունը դառնում է հասկանալի… Ամեն մարդ իր աչքերով իր արտացոլանքն է քեզ պատմում, միգուցե պատահական, միգուցե միտումնավոր, սակայն ամեն մարդու աչքեր մի նոր պատմություն են, ամեն մարդու արտացոլանք  ծովի մի ալիք է… Այդ պատմությունը գրված է միգուցե հենց քեզ համար, միգուցե այդ պատմությունը աշխարհի նոր սկիզբն է, միգուցե այդ պատմությունը խորտակվելու նոր հնարավորություն է… Միգուցե այդ պատմությունն է հենց քո թռիչքը և միգուցե քո պատմությունն է, քեզ վեր տանող ուժը, սակայն դու ինքդ էլ այն չես կարողանում կարդալ… Ինչո՞ւ ենք մենք այդքան բարդանում, այդքան փակվում, այդքան խորանում մեր մեջ, չէ՞ որ հենց անկեղծությունն ու ճշմարտությունն են մեզ խորը դարձնում, հենց պարզությունն ու սովորական լինելու ունակությունն է մեզ դարձնում խորը և առեղծվածային… Չէ՞ որ հենց մեր աչքերում է թաքնված այն խորությունը, որը մենք միամտաբար փնտրում ենք ամբողջ մեր կյանքում… Ուղղակի հարկավոր է սովորել լինել ավելի պարզ և անկեղծ ինքներս մեզ հետ…

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Մեր լաբիրինթոսների պոետները…

Картинки по запросу art alone

Երբեմն այնքան թափանցիկ ենք մենք, երբեմն այնքան գաղտնի, այնքան փակ և առեղծվածային, որ թվում է անգամ աշխարհն է քեզ նայում երազկոտ և հեքիաթային աչքերով... Երբեմն լինում ենք այնքան պարզ, որ կյանքը մի պահ իր իմաստը կորցնում է, երբեմն էլ այնքան հանելուկային, որ ինքներս մեզ չենք հասկանում...Այնքան հանելուկային, որ մեր ներաշխարհը նմանվում է լաբիրինթոսի, որտեղ մենք մոլորված ենք, քանի որ միայն մենք չենք մեր լաբիրինթոսի պոետները... Միայն մենք չենք նրա կերտողները.  լինում է, որ  մարդիկ  և կյանքը այնքան են քո լաբիրինթոսում քեզ կորցնում, որ փորձում ես հասկանալ`​արդյոք հենց դու ես այն պոետը, որ պիտի ստեղծի քո իսկ կյանքը… Այնքան է լինում, որ կյանքիդ արևի շողքն անգամ կյանքն է ներս թողնում, անգամ այն փայլը, որ քեզ վեր է տանում, մարդիկ են քեզ տալիս, մարդիկ են քեզ թողնում, որ շնչես, սակայն դու սկսում ես ապրել, երբ հասկանում ես, որ դու ես միայն քո կյանքի և’ պոետը, և’ պոեմը, դու ես քո կյանքի լաբիրինթոսը, և միայն քո մտքերն են կարող քեզ մոլորեցնել կամ կորցնել և նաև քեզ գտնել….

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Կյանքի հեզիկ փոթորիկը…

Երբևէ մտածե՞լ եք՝ ինչ փոթորիկ է մեր կյանքում կատարվում, երբ մի պահ դատարկվում ես, երբ ներաշխարհդ մթնում է, և զգում ես, որ չկա այն թռիչքը, որն կարծես ներկում էր միտքդ և հոգիդ… Այդ պահին դու փնտրում ես քեզ հարազատ մարդկանց, ովքեր անգամ հեռավորության վրա քեզ հետ են, նրանք հոգեհարազատ են քեզ, քանի որ դու խոսում ես նրանց հետ, քանի որ դու զգում ես իրենց, սակայն նրանք քեզ հետ չեն…Երբեմն այդ դատարկությունը բերում է անտարբերության, երբ աչքերիդ մեջ  չկա այն լույսը, որ առկայծում էր, չկա այն վառ սերը, որ փայլեցնում էր աչքերդ, չկան էլ զգացմունքներ, կա միայն անտարբերություն… Այդ փոթորիկը կյանքի հողմն է, կյանքի քամին, որ լինում է կյանքի բոլոր կտորներում… Քո կյանքը ստեղծվում այդ բեկորներից,  այդ մասնիկներից, իսկ դատարկվելուց այդ մասնիկները քանդվում են, և մնում ես միայն դու և քո կորած թռիչքը, այդ կորած թռիչքը փնտրում է քեզ, իսկ դու անծայրածիր տիեզերքում չես կարողանում անգամ ինքդ քեզ գտնել, որպեսզի կորցնես այդ դատարկությունը… Այդ քամին երբեմն լինում է հեզիկ և նուրբ, ոմանց կյանքում՝ հողմի տեսքով, որը վերջնականապես քո ներաշխարհը ներկում է մթությամբ…. Այդ փոթորիկը քո նկարիչն է, այն ներկում և կերտում է քեզ, քո մութ կողմը…

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Արդեն կերտված կյանքիս մի մասնիկ…

Դպրոց…Կյանքի մի փուլ, կյանքի մի մասնիկ, որը լի է անհոգ տարիներով, ընկերներով, արևածագի պես վառ օրերով… Եթե մեր կյանքը հեծանիվ է , որը պետք է անընդհատ վարենք, ապա դպրոցը մեր հեծանվի անիվներն են, քանի որ հենց դպրոցն է քեզ տալիս այն, ինչը երկար տարիներ կարող ես փնտրել՝կրթություն, ընկերներ, ինքնազարգացման և ինքնակրթության հնարավորություն, հիասթափություն, որն օգնում է շարժվել, ուրախություն, որը ոգևորում է և անիվներ, որոնք քեզ օգնում են ամբողջ կյանքիդ ընթացքում շարժվել… Դպրոցը քեզ թևեր է տալիս, որպեսզի կարողանաս թռչել, դպրոցը օգնում է հաղթահարել բոլոր դժվարություններն ու տխուր պահերը, այն օգնում է մոռանալ ամեն բանի մասին, այն քեզ նվիրում է նոր ընկերներ և նոր շրջապատ, ովքեր պատրաստ են քեզ օգնել… Մինչ դպրոց հաճախելը ես կարծում էի, որ այն ուղղակի մի վայր է, որտեղ ուսուցմանում են երեխաներին, սակայն ես հասկացա, որ այն շատ ավելի մեծ դեր ունի մեր կյանքի թատրոնում, քան ինքներս մենք, քանի որ այն մեր մեծ մասն է կերտում, դպրոցում մենք փոխվում ենք, դպրոցը ստեղծում և կերտում է մեր մեջ մի աշխարհ, մի նոր տիեզերք և մի նոր հեքիաթ, որը ամբողջ կյանքում չի մոռացվում…Ես կարծում եմ, որ դպրոցը թերություն չունի, քանի որ անգամ այն հիասթափությունը, պարտությունը, քննությունները և ինքնաստուգումները նույնպես ինչ-որ տեղ ունեն իրենց առավելությունները, դու վախդ հաղթահարում ես և պատրաստվում, որ քո կյանքում լինելու են պահեր, երբ պիտի հիասթափվես, վախենաս, բայց անպայման անցնես այդ զգացմունքների միջով…Ես միշտ կատարել եմ իմ բոլոր պարտականությունները դպրոցում, դասերը, տնայինները, դպրոցը, գրադարանը եղել են իմ ամեն ինչը, իմ առավոտը, իմ երեկոն, իմ ցերեկը, անգամ երբ չեմ եղել դպրոցում միայն դասերն են եղել իմ մտքերում…. Ըստ ուսուցիչներիս և ծնողներիս ես պարտաճանաչ և լավ աշակերտ եմ և ըստ ինձ նույնպես, քանի որ դպրոցական գիտելիքները այն բաներից են, որոնց վրա երբեք չեմ կասկածում… Անկեղծ ասած ես երբեք չէի ուզենա փոխել ինչ-որ բան իմ դպրոցական կյանքում, այն ինձ համար իդեալական է, այնքան ուրախ պահեր եմ ունեցել, պահեր, որոնք ստիպել են հպարտանալ, ուրախանալ և ոգևորվել…. Իմ դպրոցական կյանքը իմ կյանքի մի մասը չէ, այն իմ ամբողջ կյանքն է…