Featured
Posted in Uncategorized

Բլոգի մասին

Բարև ձեզ, սիրելի ընթերցողներ
«Թռիչք» բլոգը ձեզ կօգնի թռչել դեպի երկինք, սավառնել թռչունի նման:Ես համոզված եմ, որ այս բլոգում դուք կգտնեք ձեր և՛ թռիչքը, և՛ ձեր վայրեջքը:Թռիչքը երբեմն թվում է շատ երևակայական կամ անհնարին բան, բայց այս ամսագրի նյութերը, հուսով եմ, կօգնեն ձեզ, և դուք կհասկանաք, որ անչափելի է մարդու մտքի թռիչքը, հոգու ճախրանքը:
Հետևե՛ք և միացե՛ք մեզ, բա՛ց թողեք ձեր մտքի թռիչքը, գնացե՛ք ձեր երազանքի հետևից:

Միշտ ձեր Անի Արղության

Posted in Թռիչք դեպի միտք

Կրթահամալիրի իմ խորհրդանիշը…

Եթե հետաքրքիր է, կարող ես կարդալ անցած տարվա գրած ստեղծագործությունս նույն թեմայով:

Հղումն՝ այստեղ

Վերջերս պարզ նկատում եմ, որ կրթահամալիրը սկսել եմ մի այլ կերպ սիրել: Այդ սերը կարծես կամաց-կամաց ինձ հետ փոխվում է, ինչքան ես եմ փոխվում, ինչքան մտքերս, գաղափարներս, մտածողությունս, կերպարս, ինչքան այս ամենն է փոխվում, այդքան էլ վերաբերմունքս բնականաբար շատ մարդկանց հանդեպ, երևույթների, զգացմունքների: Այսպիսով՝ այդ սերն էլ իր հերթին դարձել է ավելի հասուն, ավելի ուրիշ: Ուղղակի միգուցե ընկալել եմ, որ կերտվել ու կերտվում եմ հենց կրթահամալիրի շնորհիվ: Իրոք, ողջ մարմնով փշաքաղվում եմ, երբ մի պահ պատկերացնում ու գիտակցում եմ, որ փոքր տարիքից մեծացել եմ այստեղ, կրթահամալիրի պատերը տեսել են ինձ ամեն վիճակում՝ խառնված, նեղված, չկողմնորոշված, ոգևորված, տագնապով լցված, ուրախությամբ պատված, ամեն ձև: Կրթահամալիրն իմ մեջ է, իրոք իմ մեջ է, որովհետև երբ դադար ես տալիս, կանգնում մի պահ ու հասկանում, որ այդտեղ դու ապրել ես քո կյանքի ամենահավես պահերը, ամենատարբերվող պահերը, ապա գիտակցում ես, որ երբեք չես կարողանալու լիարժեք բաց թողնել այն, ինչի միջով անցել ես, ու գիտես, պետք էլ չի, որպեսզի բաց թողես այդ ամենը, պետք էլ չի, որ նոր միջավայր մտնելուց առաջ հինը մոռանաս, որովհետև ինչքան շատ է այդ մոռանալու կարիքը, անհրաժեշտությունը, ցանկությունը, այդքան միտքդ ավելի ու ավելի շատ է կապնվում այդ հիշողությունների հետ: Այստեղ ապրել եմ այն ամենն, ինչ այդքան կարևոր է կյանքում, այստեղ կորցրել, գտել եմ ինձ, ինքս իմ մտքերը, իդեաները, այստեղ ես լիովին, լիաթոք ապրել եմ: Եկել եմ այն համոզմանը, որ չպետք է փնտրեմ ինձ խորհրդանիշ այստեղ, չպետք է փնտրեմ վայր, որը ամենաշատն է հարազատ, չպետք է փնտրեմ իր, որն ամենաշատն եմ սիրում, ուղղակի պիտի վայելեմ ու գնահատեմ ամեն պահը կրթահամալիրում, որովհետև ներկայիս պահին ուղղակիորեն ապրում եմ ամեն մի վայրկյանով, կրթահամալիրի ամեն ինչով, չեմ խորանում, չեմ որոնում… Գտնում եմ, որ հենց ես ինքս իմ համար կրթահամալիրի խորհրդանիշ եմ, որովհետև հոգուս խորքում կրթահամալիրը ինձ այնքան լավ ու ճշգրիտ է ճանաչում, էլ ասելու չի… Սիրում եմ կրթահամալիրը, ու սիրում եմ զուտ միայն այն փաստը, որ այսքան ճանապարհ եմ անցել ու անցնում այստեղ:

Posted in Uncategorized

Այո, այդ մեղեդին կա…

Մի հետաքրքիր  մեղեդի կա իմ հոգում…Մեղեդի, որ այնքան նուրբ և քնքուշ է, որ ճերմակեցնում է թևերս, այդ մեղեդին հնչում է սրտումս այնքան բարձր, որ անգամ վախ եմ զգում…Այդ մեղեդին լի է այնքան գույնով, որ բոլոր գույները խառնվում են…Այդ մեղեդին միակն է այս կյանքում, որ լցնում և վառում է հոգիս: Այդ մեղեդին՝ստեղծագործելն է…Հետաքրքիր և զարմանալի է, ինչպե՞ս կարող է ստեղծագործելը համարվել մեղեդի, սակայն մեղեդին երգ չէ, մեղեդին երաժշտություն չէ, ձայն չէ, մեղեդին՝հոգու կանչն է…Այն կանչը, առանց որի դու չես կարող ապրել, այն կանչը, որով դու քայլում ես, որը քեզ ապրեցնում է, որը թույլ է տալիս, որ դու շնչես…Շնչելը ինձ համար այն գործոնը չէ, որի շնորհիվ մենք ապրում ենք, գոյատևում, շնչելը ինձ համար ստեղծելու, արարելու ունակությունն է, եթե դու չես կարողանում ամեն վայրկյան նոր բան ստեղծես, որը կլինի քոնը, որը կստեղծի քո սիրտը, միտքը, հոգին, ապա դու չես ապրում, ապա դու չես շնչում, դու ուղղակի ֆիզիկապես ներկա ես այս աշխարհում, սակայն եթե քո հոգին չի կարողանում ստեղծել կախարդանք, որը կլինի հենց քոնը, ապա կարծում եմ անգամ այդ ֆիզիկապես ներկայությունը անիմաստ է, մարդը պետք է զգա, որը ինքը գտել է իրենը, որ կարողանում է առաջ շարժվել այդ ունակությամբ և սկսի ապրել, ապրել իսկական կյանքով, ոչ թե ուղղակի լինել ներկա աշխարհում, տիեզերքում, այլ լինել ներկա հոգեպես, լինել ներկա ինքդ քո ներաշխարհում… Իմ մեղեդին՝ստեղծագործելն է… Ստեղծագործելը ուղղակի գրելը չէ, ստեղծագործություն հորինելը չէ, ստեղծագործելը ապրելու ցանկությունն է, քո բոլոր զգացմուքններին գույն հաղորդնելն է, քեզ, քո էությանը գույն հաղորդելն է:

Posted in Թռիչք դեպի միտք

Ու միշտ մի բան փոխում է մեզ…

Ու միշտ մի բան փոխում է մեզ: Միշտ մի բան, կամ մեկը, գալիս, հեղաշրջում է մեր ողջ աշխարհը: Հիմնականում, այդ ամենը լինում է այնքան արագ, անհասկանալի, խառը, անսպասելի, որ մենք երկար ժամանակ չենք էլ տեսնում այդ ահռելի փոփոխությունը: Մենք ապրում ենք մեր սովորական առօրյա կյանքով, թվում է, թե ամեն բան նույնն է, մինչև չի գալիս մի գիտակցման, ընկալման, խորը, սպասված ակնթարթ, որը մեզ կարծես կանգնեցնում է, ու բացում մեր աչքերը: Իրոք, մենք հասկանում ենք, որ այնքան ենք փոխվել, այնքան ենք վերգտել մեզ, փոխել, կրկին կերտել մեզ, որ այն հին էակը, որ մի ժամանակ ապրում էր մեր մեջ, էլ վաղուց մեր հետ չէ: Հաճախ մենք անգամ սկսում ենք կարոտել այդ էակին, սկսում ենք մեզնից տարանջատել, ու վերաբերվել կարծես այլ մարդու: Մտածում ենք, թե այս կամ այն իրավիճակում ինչպես կվարվեր նա, ինչ կաներ, ինչ կմտածեր, ինչքան կնվիրվեր, ինչքան կտար, ինչքան կաներ: Երբեմն այս խառը մտքերի մեջ անգամ սկսում ենք մտածել, որ միգուցե ավելի լավ կլիներ, եթե այդ փոփոխությունները չկատարվեին, միգուցե եթե մենք մնայինք նույնը, ամեն բան ավելի հեշտ լիներ, ավելի սովորական, ավելի նորմալ լիներ, սակայն հենց այդ խառը մտքերի կանգառում, պետք է հասցնել իջնել ու գիտակցել, որ յուրաքանչյուր փոփոխություն, որ մեր հետ կատարվում է, ուղղակի չի լինում, այդ մուտացիան անիմաստ երբեք չի լինում, ու միշտ, հավատացեք, միշտ տանում է դեպի զարգացում: Այստեղ էական չէ ճիշտ, սխալ, հեշտ, բարդ, կյանքում չկա այդ հեշտը, այդ սխալը, ճիշտը, կարևորը այն է, որ այդ փոփոխությունները մեզ դեպի զարգացում են տանում, բացում նոր ճանապարհներ, ընկալման նոր ուղղություններ, որը երբեք չի կարող մեզ չօգնել:

Posted in Թռիչք դեպի միտք

Արձանագրված ուղղակի մտքեր, թեկուզ առանց արձագանքի…

Քամին ամեն բան անում էր, որպեսզի մենք անհետանայինք: Իրոք, թվում էր, թե իր ողջ ուժով, եռանդով ուզում է ցրել մեր միտքն ու աշխարհը, ու մենք համակերպվել էինք այդ ամենի հետ: Այո, մենք տրվել էինք այդ ամենին, մենք ինքներս ընկել էինք այդ հոսանքի տակ ու գնում էինք… Հասկանալով, թե չհասկանալով, մենք այդ հոսանքի տակ էինք, ու մշուշոտված, ինքնամոռաց գնում էինք կործանման: Անդունդը մոտ էր… Մոտ էր մեր վերջը: Մենք դա զգում էինք, գիտակցում էինք, մենք դա ուղղակի գիտեինք: Գիտեինք, որովհետև ոչինչ չի կարող համեմատվել տագնապի հետ, գիտեինք, որովհետև երբ սիրտդ ալեկոծվում է, երբ այդ տաօրինակ տագնապը պատում է քեզ, դու դառնում ես ուղղակի քարացած, դու քարանում ես, սակայն ամենավատն այն է, որ մեկ է, անգամ այդ քարացած վիճակում, դու ամեն բան հասկանում ու տեսնում ես: Ու գալիս է այդ պահը… Գալիս է այն պահը, երբ անդունդն է արդեն մտնում քո մեջ, անդունդը դառնում է քո ներաշխարհը ողջ, դու հասկանում ես, որ այլևս այն, ինչ քո մասնիկն է, արդեն քոնն է, այն ինչ արդեն պատկանում է քեզ, քո ու միայն քո պատասխանատվության տակ է: Մենք պատասխանատու ենք այն ամենը համար, ինչը ընտելացնում ենք: Հիշում եք չէ՞ այս բոլորիս հայտնի միտքը: Այն երբեք չի հնանում, որովհետև ամեն մեկս գտել ենք մեզ այդ մտքի մեջ, մենք մտել ենք այդ աֆորիզմի մեջ, ապրել ենք այդ աֆորիզմը, դրա համար էլ միշտ հիշում ենք, այն միշտ կա մեր մեջ… Այսպիսի ուղղակի մտքեր են գալիս, գնում…Անհասկանալի, անտեղի, բայց մտքերը միշտ պետք է արտահայտվեն, արձանագրվեն, թեկուզ առանձ արձագանքի:

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Թափվում էին մեր սիրո գույները…

Թափվում էին… Թափվում էին մեր սիրո գույները…  Երանգները կամաց-կամաց խառնվում էին իրար և անհետանում…Մենք կանգնած էինք… Կանգնած էինք մեր շարժվող և տատանվող կամրջի վրա, սակայն այդ կամուրջը առաջվանը չէր, այն չէր… Փոխվել էինք մենք, փոխվել էր մեր սիրո կամուրջը և գիտե՞ս, թե ինչպե՞ս… Մեր կամուրջը առաջվանը չէր, քանի որ մենք կանգնած էինք կամրջի տարբեր կողմերում, մենք այլևս միասին չէինք անցնում այդ ճանապարհը, երևի այդ ճանապարհն էլ չկար, երևի երկուսս էլ գիտեինք, որ ի վերջո մեր գույները չեն համընկնելու, մենք գիտեինք, որ գալու է այդ օրը, սակայն ապրում էինք հույսով, սիրո հույսով: Մենք այդ հույսը փայփայում էինք, քանի որ մտածում էինք, որ ի վերջո գունեղ ճանապարհն ավելի հետաքրքիր է, քան երկու զատ վառ գույները: Այդ կամուրջը անընդհատ շարժվում էր, կարծես հիմա պիտի ընկներ, բայց այն չէր ընկնում, այն շարունակում էր հույս տալ, ոգեշնչել, որ այն կմնա պինդ, մենք մեր ողջ սերը վատնեցինք այդ հույսով լի կյանքի վրա, այդ հավատի վրա, սակայն հիմա հասկանում ենք, որ անգամ այդ սերն էր խաբկանք, որին մենք կուրորեն հավատացինք: Այո, այդպես է լինում, մարդիկ սկսում են կուրանալ, երբ սիրում են, նրանք սկսում են իրենց համար ստեղծել մի անիրական աշխարհ, որտեղ ապրում են: Միգուցե մենք մեղավոր չենք, չէ որ մենք ընդամենը սիրել ենք: Սերը մեզ կործանեց, ոչ թե մենք, մեր անհասկանալի երազանքները մտան մեր կյանք և մեզ ոչնչացրին: Երկուսս էլ այնքան խենթ և գիժ էինք, որ երազանքները ընդունել էինք որպես իրականություն և այդ իրականությանը երկրպագում էինք: Գիտես, կար մի պահ, որ անգամ մտածում էի, որ միայնակ եմ անցնում այդ կամրջով: Ես քեզ չէի նկատում, ես այնքան էի մտածում քեզ հասնելու մասին, որ չէի էլ  կանխատեսում, որ կողքիս ես: Այդ կամուրջը փոխեց մեզ՝այդ կյանքի կամուրջը:

Posted in Թռիչք դեպի միտք

Երևի…

Ուղղակի… Առանց բացատրության… Առանց ավելորդ խոսքերի, առանց ավելորդ հայացքների: Չնայած ասում են, որ հայացքները երբեք ավելորդ չեն լինում, նրանք միշտ մի բան նշանակում են, նրանք միշտ լինում են առեղծվածային, խորհրդավոր: Երևի դու եզակի դեպք ես, քանի որ քո հայացքը հաստատ ավելորդ է միշտ եղել:

Գիտես, միշտ մտածել եմ, որ երազները չեն լինում ուղղակի, հենց էնպես: Միշտ կարծել եմ, որ նրանք մի բան նշանակում են, նրանք խոցում են միտքդ, իսկ այն ամենը, ինչ խոցում է միտքդ, չի կարող լինել զուտ պատահականություն: Ասում եմ, միգուցե մենք հանդիպել ենք հենց այդ մտքի խոցումից: Երևի երազում ենք իրար հանդիպել, ստեղծել ենք իրար, ստեղծել ենք միմյանց էությունը, ստեղծել ենք միմյանց կերպարները, կերտել ենք ու լուռ հեռացել: Ուզեցել ենք, որ այդ խոցումը լինի խորհրդավոր, ուզեցել ենք, որ այդ խոցումը մնա կիսատ, մնա անավարտ: Չէ՞ որ միշտ էլ անավարտ բաները այնքան ցանկալի են: Ու հետաքրքիրն այն է, որ ցանկալի չէ նրա համար, որ ուզում ենք ավարտել, ցանկալի է նրա համար, որ անհայտ է, ցանկալի է, որովհետև չգիտենք, ցանկալի է, որովհետև գիտենք, որ հետաքրքրությունը երբեք հաստատ չի կորի:

Ուզում եմ, որ լինես ավարտված, լինես հայտնի, լինես անհետաքրքիր մեկը:

Երևի…

Posted in Թռիչք դեպի միտք

Երևի լռությունն էր…

Միգուցե լռության մեջ հենց մենք սկսեցինք խորտակվել… Ու լռությունն էր հենց այդ ամենաբարձր աղմուկը, որ մեզ կապում էր, որովհետև ամեն կապող բան պետք է լինի այնքան հզոր և ամուր, որպեսզի այդ շղթան չկոտրվի։ Ամեն դեպքում` մենք կոտրեցինք։ Մենք կորցրեցինք, որովհետև միգուցե այս շղթան չէր էլ եղել, կոտրեցինք, որովհետև այն ինչ քեզնից ինքնստինքյա գնում է, պետք է կարողանաս բաց թողնել։ Կյանքում իրոք հանգիստ ու ներդաշնակ լինելու համար պիտի ունենաս այդ բաց թողնելու կարողությունը, հատկապես, երբ այն, ինչը պիտի բաց թողես, վաղուց քոնը չի, կամ չի էլ եղել քոնը։ Այն գիտակցումը, որ դու համարում ես մի բան քոնը, որը իրականում երևակայությունից պոկված մի բան է, ստիպում է քեզ, որպեսզի մտնես իրական աշխարհ, դուրս գաս այն հեքիաթային պատկերացումներից, որ սերմանել ես ինքդ քո մեջ, քո հոգու խորքում։

Posted in Uncategorized

Ու հենց այդ հույսով…

Հավատում ենք, որ կարող ենք անցնել մեր կամուրջը: Հավատում ենք, որովհետև վստահ ենք, որ այդ պատը կամուրջ է: Մարդիկ չեն նկատում պատնեշները, երբ սիրում են, այդ զգացմունքը ստիպում է դառնալ կույր պատնեշների նկատմամբ, բայց միգուցե հենց դա է ապրեցնում, տալիս հույս: Ու հենց այդ հույսով մենք կանգնած էինք… Կանգնած էինք մեր շարժվող և տատանվող կամրջի վրա, սակայն այդ կամուրջը առաջվանը չէր, այն չէր… Փոխվել էինք մենք, փոխվել էր մեր սիրո կամուրջը և գիտե՞ս, թե ինչպե՞ս… Մեր կամուրջը առաջվանը չէր, քանի որ մենք կանգնած էինք կամրջի տարբեր կողմերում, մենք այլևս միասին չէինք անցնում այդ ճանապարհը, երևի այդ ճանապարհն էլ չկար, երևի երկուսս էլ գիտեինք, որ ի վերջո մեր գույները չեն համընկնելու, մենք գիտեինք, որ գալու է այդ օրը, սակայն ապրում էինք հույսով, սիրո հույսով: Մենք այդ հույսը փայփայում էինք, քանի որ մտածում էինք, որ ի վերջո գունեղ ճանապարհն ավելի հետաքրքիր է, քան երկու զատ վառ գույները: Այդ կամուրջը անընդհատ շարժվում էր, կարծես հիմա պիտի ընկներ, բայց այն չէր ընկնում, այն շարունակում էր հույս տալ, ոգեշնչել, որ այն կմնա պինդ, մենք մեր ողջ սերը վատնեցինք այդ հույսով լի կյանքի վրա, այդ հավատի վրա, սակայն հիմա հասկանում ենք, որ անգամ այդ սերն էր խաբկանք, որին մենք կուրորեն հավատացինք: 

Posted in Uncategorized

Լուսաբացը տարավ ամեն բան…

Լուսաբացը տարավ ամեն բան…Կամ միգուցե մայրամուտին արդեն ոչինչ չկար, ուղղակի ես ինքս փաթաթել էի ինձ իմ խաբկանքի մեջ ու ապրում էի՝ սպասելով, որ լուսաբացի կփոխի մի բան: Մենք սիրում ենք այն հեքիաթը, որով ապրում ենք, մենք ստեղծում ենք, որովհետև սիրում ենք: Երբ այդ հեքիաթը ի վերջո, գալիս է իր տրամաբանական ավարտին, մեզ թվում է, թե ողջ աշխարհը ուղղակի փլուզվել է: Այս ամենը գալիս է հենց սիրուց, իսկ երբ սերը անհետանում է․․․ Ինչ է կատարվում մեզ հետ․․․ Մենք դադարում ենք շնչել, մենք քայլում ենք, բայց չենք հասկանում, թե ինչպես, այդ ամենը կարծես դառնում է կյանքի մի մաս, որը պարտավոր ենք անել, քանի որ մարդ ենք համարվում․․․ Կյանքում ամեն բան կորցնում է իր իմաստը, իր գույնը, իր հետաքրքրությունը, երբ կողքիդ չկա մեկը, ում դու սիրում ես․․․ Ես սիրում էի քեզ, բայց դու չկայիր, ես ապրում էի կիսատ, ես ինքս կիսատ էի։ Կիսատ էր ներաշխարհս, քանի որ անվերջ տենչում էր մի բան, որը իրականում գոյություն երբեք չի ունեցել ու չի էլ կարող ունենալ, բայց մենք չենք կարող հրամայել մեր հոգուն, մեր ներաշխարհը սկսում է ձգել ինչ-որ մեկին, երևույթի, այդ պահին մենք հասկանում ենք, որ իրոք անզոր ենք, անզոր ենք ոչ թե այս աշխարհի, այլ ինքներս մեր հանդեպ, մենք անզոր ենք, քանի որ մեր հակառակորդը հենց մենք ենք։ Այո, ես եմ այն մարդը, ում հետ անվերջ կռվում եմ, ես եմ այդ ներաշխարհի կերտողը, սակայն վերջերս հենց ինքն է ստեղծում ինձ, ստեղծում է նորովի։ Նորովի մի վարագույր կապել է աչքերս