Featured
Posted in Uncategorized

Բլոգի մասին

Բարև ձեզ, այս բլոգը ձեզ կօգնի թռչել դեպի երկինք, սավառնել թռչունի նման:Ես համոզված եմ, որ այս բլոգում դուք կգտնեք ձեր թռիչքը և ձեր վայրեջքը:Թռիչքը երբեմն թվում է շատ երևակայական կամ անհնարին բան, բայց այս <<ԹՌԻՉՔ>> ամսագրում  դուք կհասկանաք, որ դա այդպես չէ: Հետևեք մեր թռիչքին և միացեք մեզ, Բաց թողեք ձեր մտքի թռիչքը ժապավենը:

Բլոգի հեղինակ՝ Անի Արղության

Advertisements
Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Մտքիս մի մութ անկյունում…

maxresdefault

Իմ միտք….Լուսավորող և լուսավորված իմ միտք, ինչքան լույս ես սփռել այս պոետին, ինչքան հույս և սեր ես ինձ տվել, ինչքան երջանիկ պահեր և հուշեր ես ինձ տվել, ինչքան երազի միջի կորած դյութանք ես ինձ տվել, տվել ես կախարդանք և հրաշք, տվել ես և աչքերս փայլեցրել, հուր դարձրել, վառել և մոխրացրել, սակայն…Սակայն իմ մտքի մի մութ անկյունում իմ թևաթափ թռչուն է նստած…Մի թռչուն, որ սպասում է մի հիասթափության գույնի, որ սպասում է մի հիասթափության և թևաթափության, որ էլ ավելի իր թևերը կոտրի, որ իր թռիչքը, վայրէջք դարձնի և ինձ հուր դարձնի…Խենթությունն ու թևաթափությունը կարծես ընկերներ լինեն…Տարբեր ընկերներ, ընկերներ, որոնք երկուսն էլ ինձ հուր են դարձնում, սակայն երկուսի հուրն էլ տարբեր,մեկինը՝ լուսավոր, մյուսինը՝ խավար՝ մութ և մշուշ ամպի նման… Ուզում եմ մնալ պոետ, բայց հուր դառնալ միայն խենթությամբ:

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Անչափ լույսով ամենուր…

Անչափ լույս…Անչափ է լույսը իմ հիմա, անչափ է սերը իմ հիմա, ուրախությունն ու խենթությունը խառնվել են իրար և կարծես լույս առած` ես հիմա երկնքում եմ…Դյութիչ երկնքում, սիրո և հրաշքի երկնքում, միգուցե աչքերիս փայլը չեմ կարողանում հաղորդել, միգուցե տիեզերքն իր գույնն ինձ է տվել, բայց չեմ կարողանում հաղորդել, բայց մի պոետ հիմա խենթության և քնքշության ծովում ալեկոծվում ինչպես ալիքը, ինչպես մի հրաշք.....Ամենուր եմ ես, ամենուր եմ...Ամեն ակնթարթը լի է ինձնով, իմ սիրով, իմ կյանքով, իմ լույսով, ամեն վայրը լի է ինձնով...Հիմա ուզում եմ պոետից պոեմ դառնալ և որպես անհայտ և անծանոթ մի լույս`​ճախրել, ճախրել չհասկանալով` ով եմ և որտեղ եմ։

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Տիեզերքում թաքնված մի պոետ…

Տիեզերք…Մի ամբողջ տիեզերք է թաքնված իմ հոգում, մի ամբողջ աշխարհ կա իմ հոգում, մի հեքիաթային աշխարհ, որ տիեզերքի գույներով է պատված, որ տիեզերքի նրբությամբ է պատված, որ տիեզերքի դյութիչ հեքիաթն է թաքնված իմ հոգում, մի հեքիաթ, որ հրաշքի պես թաքնված իմ հոգում սիրտս լցնում է ջերմությամբ, հուրով, կրակով և սիրով…Հենց այդ տիեզերքում թաքնված պոետը ես եմ…Ես  եմ այն պոետը, որ իր միտքը լուսավորել է, որ փայլեցրել է իր աչքերը, իր սիրտը, իր հոգին, որ երազի նման անհայտ է, որ երազի պես քնքուշ է և որ երազի պես հեքիաթային…Երազի պես խճճված, մոլորված, երազի պես հիանալի…Իմ հոգու տիեզերքում ես մի պոետ եմ, պոետ, որ քնի միջի երազի նման անուշ իր թևերն է բացել և արտացոլել է իր սերը և զգացմունքները, արտացոլել և հուրի պես հեռացել, հեռացել վառ կրակի նման:

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Ես դյութիչ եմ..

Ես դյութիչ եմ…Հիասքանչ…Խենթ ու լուսավոր, երազի պես խորհրդավոր և սիրո պես քնքուշ, նուրբ և անուշ եմ ես և այս կյանքի նման լցված և լիացած լույսով…Այո, ես լուսավոր եմ, ես արևի նման վառ եմ, մայրամուտի պես խենթ, զեփյուռի պես մեղմ և հուշիկ և փոթորկի նման գիժ…Դյութիչ եմ ես, որ բոլորին խենթացնում եմ, դյութիչ եմ ես, որ նույն պահին սիրում եմ, գժվում, ուրախանում և մենակություն տենչում…Տենչում եմ մի պահ մնալ մենակ, մնալ ինքս իմ մտքերի հետ, ինքս թռչել՝ չլսելով ոչ մեկի, սակայն նույն պահին թռչել գժի պես, սակայն նույն պահին հասկանալ, որ սիրտս թռչում է, որ հոգիս հիացած է, որ լույսս վառվում է այնպես, որ ուզում է ինձ վառել, այրել, որ ուզում է ինքը մոխրանալ՝ մարելով, ինձ էլ հանգցնել՝ այրելով…Ես դյութիչ եմ, կախարդական և խորհրդավոր….

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Միտքս լուսավորվել է…

Միտքս լուսավորել…Ուզում եմ միտքս բացել և թռչել…Թռիչքս արտացոլած իմ աչքերը վառ փայլում են, փայլում են սիրուց, փայլում են կյանքից, փայլում են այն թևերից, որ հիմա բացել եմ, փայլում են այն թևերից, որ օգնում են թռչել, որ օգնում են կտրվել ամբողջ աշխարհից, ամբողջ տիեզերքից, մայրամուտից, մենակությունից, ոգևորությունից, օգնում է պոկվել ամեն բանից… Թռչել, թռչել այս լույսով լի աշխարհում, և միգուցե թռիչքս լուսավորվել է հիմա, և միգուցե հենց այս պահն է այդ հրաշքի պահը, այդ թռիչքի, այդ երջանկության և լույսի պահը….Երազի պես անցնում ու գնում եմ ես, երազի պես խենթացնում եմ, մոխրացնում և հեռանում և քնի պես անուշ եմ ես, անուշ է իմ միտքը, որ լուսավորվել է և քնի պես խորհրդավոր, և քնի պես խենթ…

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Մի պոետի պատմություն…

Պոետ…Մի պոետ կա այս ալեկոծված աշխարհում, այս խենթացած, մոխրացած, հեռացած կամ մնացած այս աշխարհում մի պոեմ կա…Մի պոեմ, որ և պոեմ է, և պոետ,որ և նուրբ է, և քնքուշ, որ և այրված է, և այրում է, որ և ջերմանում է, և արեգակի նման ջերմացնում…Այդ խառնուրդ-պոետը ես եմ…Ես եմ այդ խենթը, ես եմ այդ ծովի միջի կորած-մոլորված ալիքը, ես եմ…Իմ հոգու մեջ խառնվել է ամեն բան` թե եղանակ, թե լույս, թե սեր, թե աշխարհ, խառնվել է, քանի որ վառվում եմ ես, քանի որ մոլորվել եմ ես, քանի որ չգիտեմ` ես ով եմ, քանի որ չեմ հասկանում` ես պոետ եմ, թե պոեմ…Մի պոետ կա այստեղ, մի խենթ կա այստեղ, մի լույս կա այստեղ, որ արտացոլել է իրեն, սակայն չգիտի, թե ով է, չգիտի իր պատմությունը, միայն գիտի, որ անհայտ է նա, միայն գիտեմ, որ անհայտ եմ ես….

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Իմ դպրոց, այս խոսքերը հղում եմ քեզ…

img_8556-237x190

Լուսավոր կյանք…Ջերմությամբ ու սիրով է լի իմ կյանքը և հենց այդ կյանքին լույս է հաղորդում իմ դպրոցը…Իմ ազատ և ստեղծագործ դպրոցը…Այն դպրոցը, որտեղ իմ միտքը թռիչք է առնում, այն դպրոցը, որտեղ ճախրում ես դու և ամեն ակնթարթ մոռանում, որ կաս, որ հոգիդ լցվում է ազատությամբ, որ թևերդ բացում ես և քո դիմաց բացվում են հնարավորությունների դռները…Դռներ, որոնք քեզ տանում են դեպի երազանք, դեպի իրական կյանք…Դռներ, որոնց շնորհիվ ամեն սովորող հնարավորություն է ստանում անսահման երազել, ստեղծագործել, աշխատել և հասնել իր երազանքին, իր նպատակին, որ կարողանում է ազատ որոշել դասից դուրս իր զբաղմունքների սկիզբը և վերջը և միգուցե անվերջ է նրա սահմանը և միգուցե անսահման է դառնում նրա կյանքը, անսահման ազատ և ստեղծագործ…<<Մխիթար Սեբաստացի կրթահամալիր>> այս խոսքերը ուզում եմ հղել քեզ: Արդեն երկար ժամանակ է ինչ սովորում և ստեղծագործում եմ այստեղ, սակայն ամեն բան սկսվել է սովորական մի մուտքից…Սովորականի պես ես մտա այս դպրոց և հնարավորությունների դուռը բացվեց իմ առաջ և ես հասկացա, որ դասերից բացի կա անսահման մի ստեղծագործական ճանապարհ, որն իմն է և որին ի սրտե ուզում եմ նվիրվել և ահա մինչ օրս ես այդ ճանապարհի վրա եմ և ստեղծագործում եմ և արարում և սիրտս բաց ճախրում, ճախրում և թռչում այս սիրո, ջերմության մեջ, որ ինձ են տվել յուրաքանչյուրը այս դպրոցում, որ ինձ ոգևորել են, սիրել, որ խորհուրդներ են տվել, որ լսել են, որ ուղղակի կողքիս են եղել և որ ուղղակի ինձ հետ են եղել այս ճանապարհին…Շնորհակալ եմ Տիար Բլեյանին, որ այսքան ոգևորում է ինձ, որ այսքան երկար թևեր տալիս և օգնում, որ մտքիս թռչունը էլ ավելի վեր թռչի, շնորհակալ եմ, որ այսքան սեր և վստահություն է ներդնում, շնորհակալ եմ տիար Բլեյան: Վստահ եմ շարունակելու եմ ստեղծագործելն ու արարելը և շնորհակալ եմ ուղղակի, որ ինձ հետ եք, որ այդքան ինձ ներշնչում եք, որ այդքան ինձ սիրում և օգնում եք… Շնորհակալ եմ յուրաքանչյուրից, որ իմ այս ճանապարհին իր դերն է ունեցել, որ ինձ հավատացել է և լույս տվել, շնորհակալ եմ նրանցից, ով ինձ օգնել է, ով ինձ թևեր տվել, ով ինձ սիրել, ով հեռվից ինձ նայել և նրանց, որ ուղղակի թռիչքիս ականատես են եղել և ոգևորել, քանի որ ամեն մի բառը և գովանքը ինձ համար մի ուրիշ աշխարհ է, մի ուրիշ դյութանք և այն կախարդանքը, որ զգում եմ ես այս դպրոցի շնորհիվ ինձ կախարդում է….Շնորհակալ եմ իմ ազատ, անկրկնելի դպրոց….

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Ուզում եմ հեռանալ…

images (3)

Գնալ…Հեռանալ…Հեռանալ կյանքից, հեռանալ ինձնից և թողնել ամեն բան, թողնել իմ թռիչքը, թողնել միտքս, թողնել թևերս, բացված թևերս փակել, մոխրացնել հոգիս և սիրտս, մոխրացնել ինքս ինձ և հեռանալ, հեռանալ՝մոխիր դարձած, հեռանալ, բայց հիշել,որ միտքս վառվում է, այրվում, կանչում և ճչում, որ ուզում է ուղղակի մայրամուտի գույներից կտրվել և արտացոլել իր գույները, ուզում է ուղղակի մնալ մի պահ, մի ակնթարթ մենակ, մնալ մենակ, որ իր լույսը արտացոլի իր մեջ, որ իր վառվող մտքին թևեր տա և այդ թևերով թռչի հեռու, հեռու…Ուզում եմ ճչալ, գոռալ և ինքս այրվել՝հոգուս պես, և ինքս մոխրանալ՝սրտիս պես, և փայլել, անվերջ արևի պես փայլել, սիրել և խորտակվել, խորտակվել այս կյանքի մեջ, խորտակվել՝աչքերս փակ, և մի պահ զգալ, որ կյանքը գրկել է ինձ…Մի պահ զգալ և հեռանալ ինձնից…

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Նապաստակի պես….

Նապաստակ….Ես վախկոտ եմ՝ինչպես նապաստակը, ես կարող եմ ամեն ինչից վախենալ և կարծում եմ նման եմ նապաստակին նրբությամբ….Նապաստակները լույսի նման նուրբ արարածներ են, նրանք վառվում են արևով, լույսով, նրանք այնքան գեղեցիկ ու քնքուշ են….Նապաստակին նմանվելը ունի իր վատ կողմերն ու թերությունները, քանի որ լինել այդքան վախկոտ պետք չէ, քանի որ եթե մենք ամեն ինչից վախենանք մեր կյանքը այդպես վախով էլ կավարտվի և թելը կտրվելու դեպքում մենք անընդհատ կուզենանք ետ վերադառնալ, փոխել ամեն ինչ և խեզախությամբ ապրել այս հիասքանչ կյանքը՝վայելելով նրա ամեն բարիքը…. Նապաստակը հիասքանչ է, սակայն բնությունը կարծես նրան չի սիրում, բնությունը անընդհատ նրան փորձության առաջ է կանգնեցնում, քանի որ նապաստակը այդ բնության մեջ ապահով չէ և նա ստիպված է  անընդհատ վախը սրտում ապրել, ամեն օր արթնանալ սրտի թռթիռով, անհանգիստ էմոցիաներով և այդ վախկոտությունը նրան բնությունն է տվել….

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Անկանխատեսելի քամի եմ ես…

Image result for քամի

Քամի…Հոգուս քամի…Երջանկության պահերին ամեն մարդ լույսով է լցվում, նրա աչքերը շողում են, երբ ամեն պահ ուզում ես, որ ժամանակը չվերջանա, ուզում ես մի պահ կանգնեցնել ժամանակը և վայելել ամեն ակնթարթն ու վայրկյանը, որ ապրում ես այս աշխարհում… Ուզում ես ամեն վայրկյանը ապրել, անհնարինն ու հնարավորը խառնել իրար և ամեն վայրկյանն խենթանալ, ապրել, սիրել, զգալ, զգալ այն ամենն, ինչ կա, զգալ քեզ, զգալ սրտի ամեն թրթռոցը, զգալ հոգու ամեն ցանկությունը, զգալ քո մեջ թաքնված թռչնին, որ ուզում է լուսավորել քեզ…Երջանկանալ, այսինքն զգալ… Երջանիկ պահերին ես նման եմ քամու, սաստիկ փոթորկի. այո, հենց փոթորիկ եմ ես դառնում երջանիկ պահերին, որ ուզում եմ խորտակել և խորտակվել, որ ուզում եմ խենթացնել և խենթանալ, սակայն պահեր են լինում, երբ ես նման եմ զեփյուռի, որ ուղղակի վայելում եմ երջանկության այդ ակնթարթը, ոչ թե սկսում խենթանալ, որ ուղղակի ներսից լույսով եմ լցվում, սակայն չեմ խենթանում…Ես այդ անկանխատեսելի քամին եմ, իմ հոգու քամին…..