Featured
Posted in Uncategorized

Բլոգի մասին

Բարև ձեզ, այս բլոգը ձեզ կօգնի թռչել դեպի երկինք, սավառնել թռչունի նման:Ես համոզված եմ, որ այս բլոգում դուք կգտնեք ձեր թռիչքը և ձեր վայրեջքը:Թռիչքը երբեմն թվում է շատ երևակայական կամ անհնարին բան, բայց այս <<ԹՌԻՉՔ>> ամսագրում  դուք կհասկանաք, որ դա այդպես չէ: Հետևեք մեր թռիչքին և միացեք մեզ, Բաց թողեք ձեր մտքի թռիչքը ժապավենը:

Բլոգի հեղինակ՝ Անի Արղության

Advertisements
Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Անկանխատեսելի քամի եմ ես…

Image result for քամի

Քամի…Հոգուս քամի…Երջանկության պահերին ամեն մարդ լույսով է լցվում, նրա աչքերը շողում են, երբ ամեն պահ ուզում ես, որ ժամանակը չվերջանա, ուզում ես մի պահ կանգնեցնել ժամանակը և վայելել ամեն ակնթարթն ու վայրկյանը, որ ապրում ես այս աշխարհում… Ուզում ես ամեն վայրկյանը ապրել, անհնարինն ու հնարավորը խառնել իրար և ամեն վայրկյանն խենթանալ, ապրել, սիրել, զգալ, զգալ այն ամենն, ինչ կա, զգալ քեզ, զգալ սրտի ամեն թրթռոցը, զգալ հոգու ամեն ցանկությունը, զգալ քո մեջ թաքնված թռչնին, որ ուզում է լուսավորել քեզ…Երջանկանալ, այսինքն զգալ… Երջանիկ պահերին ես նման եմ քամու, սաստիկ փոթորկի. այո, հենց փոթորիկ եմ ես դառնում երջանիկ պահերին, որ ուզում եմ խորտակել և խորտակվել, որ ուզում եմ խենթացնել և խենթանալ, սակայն պահեր են լինում, երբ ես նման եմ զեփյուռի, որ ուղղակի վայելում եմ երջանկության այդ ակնթարթը, ոչ թե սկսում խենթանալ, որ ուղղակի ներսից լույսով եմ լցվում, սակայն չեմ խենթանում…Ես այդ անկանխատեսելի քամին եմ, իմ հոգու քամին…..

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Հոգիս ծովի պես խենթ…

Հոգիս ծովի պես խենթ…Հոգիս ծովի պես խենթ է, հոգիս ծովի խենթ ալիքների նման վերուվար է անում և անվերջ փնտրում….Փնտրում մի աշխարհ, որտեղ կկարողանա լինել ազատ, լինել ստեղծագործ, լինել խենթ ու գիժ, փնտրում  է մի լույս, որ լուսավորի իր հոգին, փնտրում է մի լույս, որ իր մեջ թաքնված գիժ, խուճուճ-մուճուճ թռչունին տա թևեր, տա անվերջ թևեր, որ բացի և ծովի պես խենթ թռչի….Կարծում եմ՝ իմ խճճված քամու հետ եկած և քամու հեզ երգից մոլորված հոգին ծովի պես չէ, այլ հենց այդ ծովն է, հենց այդ խենթ ծովն է, որ իր ալիքներով խենթ խենթացնում է ինձ, իմ հոգին այդ ծովն է, որտեղ քամին երգում է հավերժ, որտեղ հուշիկ և հեզ հույզերը դառնում են սիրո և խենթության հույզեր, որտեղ ամեն ակնթարթ սիրտդ թռչկոտում է, որտեղ ամեն վայրկյան սիրտդ պարում ու երգում է և ուզում է քեզ վերցնել և փախչել այս տիեզերքից….Իմ հոգին և ես հենց այդ ծովն ենք, որ իր մայրամուտի գույներով բռնում է հոգիդ և շնչահեղձ անում, իմ հոգին այդ ծովն է, որ իր տիեզերքի գույներով հեզ հայացքդ ներկում է, վերցնում վրձինը և քո աչքերում արտացոլում սիրո, հույզերի և ամբողջ տիեզերքի գույները….Խենթացնում եմ ես բոլորին իմ հոգու ծովով և հեռանում…

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Մարդկային թևաթափություն…

Մարդկային թևաթափություն…Թուլություն…Մարդը եկել է այս աշխարհ, որպեսզի զգա, որպեսզի զգա ամեն ակնթարթն ու վայրկյանը, ամեն ցավն ու տառապանքը, ամեն լուսավոր պահերն ու երջանկության արցունքներն, նա պիտի զգա թե ցավի արցունքներն, որ կարծես խենթ ծով ողողում են քեզ, թե երջանկության ու սիրո արցունքներն, որ ստիպում են ուղղակի կանգնել և խենթի պես ուրախանալ…. Մարդ պիտի զգա ցավը, որ հասկանա իրական երջանկության արժեքը, պիտի տեսնի նախանձը, որ հասկանա կամենալու հմտությունը, պիտի մի պահ լաց լինի, որ հասկանա ժպիտի լույսի իրական արտացոլումը  և  հենց այդ թևաթափությունն էլ մարդ պիտի զգա, որ հասկանա իրական թռիչքի բերկրանքը, պիտի տեսնի այդ թևաթափությունը, որ հասկանա, թե ինչպես է մարդ թռչում, թե ինչպես է զգում այդ բերկրանքը…. Ես հասկանում եմ, որ այդ թևաթափությունն էլ  է մեր կյանքի մի մասնիկը, մի փուլը, սակայն հաղթահարել այդ թևաթափությունը, այդ թուլությունն ու տկարությունը հաղթահարել շատ բարդ է, այն կարծես բռնում է քեզ և շնչահեղձ անում, այնպես, որ ուզում ես ուղղակի խորտակվել կյանքի ծովում, սակայն մենք պիտի հասկանանք, որ այդ փուլն էլ է մեզ հասկացնում գնահատել մեր կյանքն ու գնահատել լուսավոր ամեն պահը, որ ապրում ենք….

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Կաթիլ առ կաթիլ…

Կաթիլ առ կաթիլ….Մենք բոլորս շարժվող անիվներ ենք այս կյանքում, ամբողջ հեծանվի, ամբողջ մեր կյանքի մի մասնիկն ենք մենք, մի կտորը….Ես հասկանում եմ, որ ամեն ինչ կյանքում չի լինում միանգամից, մենք չենք ծնվում իդեալական և չենք էլ լինում իդեալական, քանի որ ոչ մի մարդ չի կարող այս լուսավոր կյանքում լինել իդեալական, սակայն մենք իդեալական ենք մեր քայլերով, մեր քայլերի արտացոլանքով, մեր չափի զգացումն ունենալով և քայլերի արժեքն ու նպատակն հասկանալով…Ամեն ինչ այս մեր կյանքի բեմում, մեր կյանքի թատրոնում ունի իր դերն, ունի իր դիմակն ու կերպարանքն, արժեքն ու լինելու պատճառը….Այս կյանքի թատրոնում ամեն ինչ պետք է կատարվի կաթիլ առ կաթիլ, դանդաղ, չափի մեջ….Պետք չէ լինել կրիաներ, պետք չէ կորցնելով ժամանակը կանգնել մի տեղում և նայել այս կյանքի թատրոնը, ոչ թե լինել այդ թատրոնի մասնիկը, իհարկե պետք է լինել խենթ, գժի պես առաջընթաց կատարել, լինել միշտ առաջ, սակայն ունենալ այդ կաթիլի չափի զգացումը այդ կաթիլ առ կաթիլի իմաստը հասկանալ և միացնելով խենթությունն ու չափի զգացումն ապրել….

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Ներարկված երջանկություն…

Ներարկված երջանկություն… Երջանկությունը մի արևավառ զգացում է, որ ստիպում է մարդուն ժպտալ, սիրել, զգալ, ստիպում է հայացքիդ փայլել, շողշղալ և այրվել…Այրվել և վառվել սիրուց, երջանկությունից, մի պահ զգալ, որ դու մարդ ես… Երջանկություն.. Մի զգացում, որ քեզ ստիպում է դառնալ մի տերև, դառնալ մի լույս, դառնալ այս աշխարհի լույսը և արտացոլել, արտացոլել քո ներքին աշխարհը,  դառնալ քո ներքին աշխարհի մի մասնիկը, մի փոքրիկ կտորը… Այդ ներքին աշխարհում մի լույսի ճրագ է թաքնված, թաքնվել ու քեզ է սպասում, որ բացի իր թևերն ու սիրի և իր արևով ու լույսով լցված սիրտը արտացոլի քո աչքերում… Դարձնի այդ դատարկ աչքերը մի փայլուն աստղ, որ կարծես դյութիչ երազի պես գալիս է քեզ մոտ… Մեզ միշտ ներարկում են երջանկություն, հաղորդում և ստիպում լինել երջանիկ, ինչպես կարող է մարդ լինել երջանիկ ստիպողաբար, չէ որ երջանկությունը մի առկայծող աստղ է, մի պոետ է, այո քո կյանքի պոետը, որ քնքուշ քամու նման թաքնված է քո ներսում և ամեն վայրկյան ուզում է լուսավորել քո կյանքը, քեզ, տալ քեզ թևեր և հեռանալ…Մի ներարկեք մեզ երջանկություն, չէ որ մենք պետք է զգանք, պետք է սիրենք և թռչենք….Պետք չէ ներարկել երջանկություն, պետք չէ այդ դատարկ սահմաններն ներարկել, պետք չէ ազատ թռիչքը ուղղակի կորցնել, ազատությունն կորցնել, վերացնել, մոխրացնել….

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Փախչել…

Похожее изображение

Փախչել…Ուզում եմ փախչել տիեզերքից… Ուզում եմ պոկվել գույներից, երանգներից, կյանքից, ուզում եմ պոկվել ինքս ինձնից, ինքս իմ հայացքից… Ուզում եմ մի պահ փախչել բոլորից, թռչել հեռու… Հեռու, որտեղ կլինեմ մենակ, որտեղ կլինեմ միայն ես ու իմ թռիչքը, ես ու աղմկոտ քամին, որ անվերջ սուլի և երգի իմ ականջում… Ուզում եմ փախչել, ուզում եմ կտրվել երկրից, մարդկանցից, աղմուկից, գնալ այնտեղ, որտեղ իմ խենթությունը կկարողանամ արտացոլել, այնտեղ, որտեղ իմ շողերը կկարողանամ բացել և շողշողալ, ուզում եմ փախչել…. Ուզում եմ թռչել դեպի վեր, ուզում եմ հասնել ամպերին, մի պահ փակել աչքերս և հասկանալ, որ մենակ եմ, որ անգամ տիեզերքը գնացել է, որ անգամ տիեզերքի գույներից ու խենթացնող երանգներից ես պոկվել եմ…Ուզում եմ լինել ինչպես անձրևը, ինչպես իր կաթիլները՝մենակ, խենթ, ուզում եմ նուրբ իջնել աշխարհին… Անձրևի պես քնքուշ…. Ուզում եմ փախչել հեռու…Հեռու….

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Հորինված…

Հորինված…Հորինված մի հեքիաթ կա իմ ներսում… Մի դյութիչ հեքիաթ, որ ես եմ հորինել, մի կախարդական լույսի շող կա իմ ներսում հորինված…Մի խճճված աղջնակ կա իմ հոգում հորինված, որ ալյակի հետ վազում է, որ ծովի ափին նստած երազում է, երազում և հասկանում, որ հորինված  է իր կյանքը իր իսկ կողմից, որ չարտացոլված մի լույս կա իր աչքերում, որ մարում է, որ ուզում է փայլել, սակայն շնչահեղձ եղած հեռանում է և թողնում թախիծ..Թախիծ, որ բռնում է քեզ և չի թողնում հանգիստ, մի լույս, որ սուտ  է, մի հույս, որ մարած է, մի հորինված և մոլորված ես, որ չգիտի ով է… Հորինված…Հորինված է կյանքը բոլորիս, հորինված է ամեն ակնթարթը, բոլոր հույսերն ու բոլոր հույզերը, բոլոր հրաշքներն ու բոլոր դյութիչ երազները…. Մի պահ մենք թռչում էինք՝մոլորված, երբ ուրախ ենք, մի պահ ապրում հեքիաթի անկում, գույների պակաս, երբ տխուր ենք, երբ թախիծով ողողված չգիտենք՝ ուր մոլորվենք, որտեղ անվերջ խճճվենք… Հիմա կորած, հիմա հորինված եմ ես, հորինված են բոլոր ժպիտները իմ, բոլոր լույսով լի հայացքները իմ, ամբողջությամբ իմ կյանքը հորինված մի աշխարհ է…

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Շնչահեղձ…

Շնչահեղձ…Շնչահեղձ լինել ջերմությունից… Հասկանալ` ինչպես դիմանալ սիրո և թախիծի խառնուրդին, ինչպես դիմանալ ինձ…Ինչպես հասկանալ՝ ով եմ ես՝թախծոտ մի ալիք, թե սիրով լի մի թռչուն… Հասկանալ… միգուցե ես ինքս խառնուրդ եմ, միգուցե ես ինքս խառնվել եմ լույսին և մշուշին… Շնչահեղձ սիրել, շնչահեղձ հիասթափվել, շնչահեղձ թախծել, զգացմունքները բռնել են ինձ և խեղդում են, կարծես ուզում են ոչնչացնել և մոխրացնել, կարծես ուզում են դարձնել մոխիր և ուղղակի հեռանալ, իսկ ես իմ իսկ զոհն եմ, ես իմ իսկ զգացմունքների անվերջ թախծող զոհն ու կոտրված թռչունն եմ, որ թևերը կոտրել է և անհույս ընկել և չգիտի սիրել, թե թախծել, լինել, թե չլինել….

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Առանց հույզերի…

Հույզեր… Հույզերն այն արևավառ զգացմունքներն են, որոնք լի են ջերմությամբ, սիրով, թախիծով… Հույզերի օգնությամբ մենք մի պահ մեր աչքերը փակում ենք, բացում մեր թևերը և թռչում, այո… հավերժ թռչում…Հույզերն այն թևերն են, որ տալիս են մեզ այն շողերը, որոնցով կառուցում ենք մեր արևը, այն ջերմությունը, որով արտացոլում ենք աշխարհը մեր աչքերում, այն ձկնիկը, որ անընդհատ բաբախում է կյանքի ծովում…. Առանց հույզերի կյանքը գունաթափվում է, կորցնում իր գույներն ու երանգները, իր սերն ու հրաշքը, իր դյութիչ աշխարհն ու տենչալի երազները, աշխարհը և կյանքը կորցնում է իրենց…. Հույզերը`թե սերը, թե թախիծը, թե հիասթափությունն ու ջերմությունը անբաժանելի մի մասնիկն են մեր, և առանց այդ զգացողությունների մարդը դատարկ է, մի մշուշոտ դատարկ անդունդ, որտեղ չկա շունչ… Ես առանց հույզերի`ես չեմ, առանց հույզերի՝ ես չկամ, չէ որ ես հենց հույզ եմ, չէ որ առանց իմ ժպիտի, լույսի, առանց իմ թախիծի և սիրո՝ ես չեմ լինի, այլ կլինեմ մի թևաթափ թռչուն…

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Թափանցիկ լույս…

Մարդիկ… Մարդիկ կարծես պտտվող անիվներ լինեն, որոնք  անընդհատ պտտվում են, որոնք զգում են, սիրում…. Իսկական մարդը երբեք չի դադարում զգալ կյանքը, ամեն վայրկյանը, երբեք չի դադարում գործել, հավատալ, սիրել… Ինձ դուր են գալիս մարդիկ, ովքեր անկեղծ են, թափանցիկ, ովքեր միշտ օգնում են… Այն մարդիկ, ովքեր ստեղծագործում են, արարում, ովքեր ունեն իրենց սեփական աշխարհը, իրենց սեփական մտածելակերպը, որ չեն լսում ուրիշներին և ստեղծագործում են…. Մարդիկ, ովքեր միշտ մանուկ են, ովքեր միշտ ուրախանում են, սիրում, լույսով լցնում ամեն մի ակնթարթը, արևի ճրագով լցնում բոլորի հոգիները, որոնք էներգիա են սփռում աշխարհին…. Այն մարդիկ, ովքեր մնում են մանուկ միշտ, մնում են անկեղծ, հոգով գեղեցիկ…. Ինձ դուր են գալիս այն մարդիկ, ովքեր մանուկ են՝ ինչպես երեխան, ինչպես զուլալ ջուրը, ովքեր չեն զգում նախանձ, վրեժ, չարություն, ովքեր միշտ սեր են սփռում աշխարհին… Ամենաշատը սիրում եմ թափանցիկ մարդկանց, ովքեր արտացոլում են ամեն բան, ովքեր չեն ամաչում ապրելուց և արարելուց, ովքեր անկեղծ են, մանուկ և միշտ արդար… Հենց այդպիսի մարդկանց ես անվանում եմ թափանցիկ լույս…