Featured
Posted in Uncategorized

Բլոգի մասին

Բարև ձեզ, սիրելի ընթերցողներ
«Թռիչք» բլոգը ձեզ կօգնի թռչել դեպի երկինք, սավառնել թռչունի նման:Ես համոզված եմ, որ այս բլոգում դուք կգտնեք ձեր և՛թռիչքը, և՛ ձեր վայրեջքը:Թռիչքը երբեմն թվում է շատ երևակայական կամ անհնարին բան, բայց այս ամսագրի նյութերը, հուսով եմ, կօգնեն ձեզ, և դուք կհասկանաք, որ անչափելի է մարդու մտքի թռիչքը, հոգու ճախրանքը:
Հետևե՛ք և միացե՛ք մեզ, բա՛ց թողեք ձեր մտքի թռիչքը, գնացե՛ք ձեր երազանքի հետևից:

Միշտ ձեր Անի Արղության

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

«Ես ու իմ թռիչքը» ժողովածու…

Կրկին ողջույն, իմ սիրելի ընթերցող, այս անգամ որոշեցի ստեղծել իմ առաջին փոքրիկ ժողովածուն: Ժողովածուն կազմված է չորս մեծ ստեղծագործություններից՝ «Նայենք աշխարհին», «Անկեղծ մարդիկ միշտ էլ խոցելի են», «Ուղղակի կյանքը», «Մեր հուշերը հենց մենք ենք»: Այս չորս հատվածներով ցանկանում եմ ներկայացնել, պատմել, ասել, թե ի՞նչ եմ պատկերացնում և զգում, երբ ասում եմ «Կյանք», «Աշխարհ», «Մարդ» բառերը… Մի խոսքով՝կարդացե՛ք, վայելե՛ք:

Ես ու իմ թռիչքը

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Ուղղակի հոգնում ես…

photo-1527352675495-d54e8f102689

Հոգնում ես… Մի պահ հոգնում ես պայքարելուց, հոգնում ես անընդհատ ուժեղ լինելուց, հոգնում ես ամեն ինչից և բոլորից: Ուզում ես կտրվել աշխարհից, գնալ և ընկնել բնության գիրկը… Երևի մենակ բնությունն է հասկանում քեզ ճիշտ, ընդունում քեզ, և լսում…Լուռ լսում… Միակ բանը, որ քեզ հանգստացնում է, որ քեզ հանում է այդ վիճակից հենց բնությունն է:

Գիտես, երբեմն մարդիկ այնքան անտանելի են… Չեմ պատկերացնում, որ մարդը կարող է մարդու հանդեպ այդքան անարդար վարվել: Ամեն քայլափոխի մենք հանդիպում ենք անարդարության, սակայն դա արդեն զարմանալի չէ,  արդեն սովորական է դարձել, իսկ գիտե՞ս, թե ո՞րն է ամենավատը: Ամենավատն այն է, որ մարդիկ տեսնում են, որ դու կոտրված ես, սակայն նրանք ուշադրություն չեն դարձնում, նրանց համար մեկ է, նրանք  շարունակում են քեզ կոտրել, փշրել, նրանք այդ ամենն այնքան են անում, մինչև դու ամբողջությամբ սառես… Սառես և դառնաս անզգա… Հավատա, մարդիկ կարող են այնքան դաժան լինել, որ քո ամբողջ լույսն ու կրակը քո միջից հանեն և դուրս նետեն…Նրանք կարող են քեզ լույսից դարձնել սառույցի կտոր: Այդ վիճակից դուրս գալն անհնար է քեզ թվում… Ուղղակի անհնար… Մարդկանց մեջ չարությունը, նախանձը, շահամոլությունը  այնքան է շատացել, որ մենք չենք էլ հավատում, որ երբևէ կհանդիպենք անկեղծ, բարի մարդկանց… Այդ չարությունն իրենց ներսից այնքան է խեղդում, որ նրանք չգիտեն, թե ինչպե՞ս կարող են դուրս հանել այդ չարության գոնե մի մասը, նրանք այդ չարությունը հանում են մեզ կոտրելով, մեզ անզգա դարձնելով, մեր աչքերում հույսը և լույսը կոտրելով: Պետք  է հասկանալ, ընդունել, որ ՄԱՐԴ-ը պաշտոն է, կոչում, որին մենք պետք է համապատասխանենք՝մեր բարությամբ, մեր սիրով… Չկա…Կորել է մարդկանց միջից այս ամենը… Երբեմն անգամ հոգնում  եմ, որ ապրում եմ, ապրում և տեսնում եմ, որ այսպիսին են դարձել մարդիկ, իսկ ամենաշատը ինձ նյարդայնացնում է մարդկանց այդ անիմաստ ինքնավստահությունը, այդ գոռոզությունը, ինչի՞ համար, ու՞մ եք ցույց տալիս, ի՞նչ եք ցույց տալ: Սիրեք Ձեզ, դա իրականում շատ կարևոր է, գնահատեք ինքներդ Ձեզ, բայց այդ սերը չպետք է վերծվի գոռոզության, կողքից այնքան տգեղ է: Հավատացե՛ք, այդ ամենը Ձեզ չեն դարձնում ավելի ուժեղ, ավելի լավը, ավելի բարին, ուղղակի չեն դարձնում:

Ախր այնքան  շատ են զգացմունքները, այնքան շատ է ցավը, որ կանգնում է կոկորդիդ, և չես կարողանում շնչել, անգամ ասել չես կարողանում: Գիտեմ, որ հենց քո հետ էլ է այդպես եղել: Ուղղակի չես կարողանում կիսվել, քանի որ չգիտես, թե արդյո՞ք կգտնվի մեկը, ով քեզ ճիշտ կհասկանա, ով քեզ կօգնի, ով քո լռությունն անգամ կհասկանա: Այդպիսի մարդիկ շատ քիչ են, կամ չկան… Վատը հենց դա է, որ չես էլ կարողանում գտնել այդպիսի մարդկանց, ովքեր կցանկանան տեսնել քո ներաշխարհի մութ կողմերը, կցանկանան, կտեսնեն, կհասկանան, կօգնեն: Այդ վիճակից պատռվում է քո սիրտը, դու դողում ես, չես զգում ինքդ քո մարմինը, ինքդ քո մտքերը, քեզ թվում է, որ դու խելագարվել ես, որ դարձել ես գիժ… Այո, մարդուն պետք է մարդ: Ուղղակի մարդ, ով կկարողանա գալ, նստել կողքիդ, նայել քո աչքերի մեջ, քեզ լսել, հասկանալ, խորհուրդ տալ… Ուզում եմ, որ ինձ հասկանան, ուզում եմ, որ ինձ լսեն… Այդ ամենը չի ստացվում…Ուղղակի…

Ուշքի եկե՛ք, ցույց տվեք, որ դուք ՄԱՐԴ եք, բայց մի արեք դա ցույց տալու համար, այլ արեք, քանի որ դուք պարտավոր եք, քանի որ մարդը չպետք է լինի անզգա և անսիրտ, մարդը պետք է զգա, հասկանա, օգնի: Բարությունը ոչ մի կերպ թուլություն չի կարող համարվել, հերիք է անտեղի ցույց տաք Ձեր <<Ո՞վ>> լինելը: Հավատացե՛ք, դուք Ձեզնից ոչինչ չեք ներկայացնում, եթե բարի չեք, եթե չեք սիրում, չեք օգնում, չեք աջակցում: Ինձ համար այդպիսի մարդկանց կյանքը անիմաստ է…Ւրոք…Հասկանում եմ, որ մարդ կարող է հենց իր համար ապրել, բայց ոչ միայն, մարդ  նաև պետք է ապրի օգնելու և սիրելու համար: Մարդը զգում է դրա կարիքը… Խնդրում եմ, մի՛ ստիպեք, որ Ձեր պահվածքի պատճառով այլ մարդիկ տանջվեն, գոռան, ճչան, այնուհետև սառեն… Այդպիսի <<սառած>> մարդիկ միգուցե էլ երբեք չհալվեն, չապրեն…

Մի՛ արեք…

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Երևի դու ուրվական ես…

Ինձ թվում է, որ դու ուրվական ես…Այո, այո, ճիշտ լսեցիր, հենց ուրվական: Դու ամեն անգամ հայտնվում ես իմ երազներում և փորձում ինչ-որ բան շշնջալ: Ես իրոք չեմ հասկանում, թե ինչ ես ցանկանում ասել, սակայն գիտեմ, որ երևի չես էլ ուզում ասել, երևի դա էլ եմ ես հորինում: Երևի դա էլ է իմ հեքիաթի մի մասնիկը, դու ես իմ հեքիաթի մի մասնիկը: Ես փորձում եմ քեզ չհորինել, սակայն ամեն անգամ կրկին համոզվում եմ, որ դու արդեն հորինված ես: Դու հորինված ես, սակայն ոչ իմ համար: Ցավոտ է, բայց ինձ դուր է գալիս… Երևի նրանից է, որ ես միշտ էլ երազել եմ և երբեք էլ հույս չեմ ունեցել, որ երազներս իրականություն կդառնան, դու էլ բացառություն չես: Երազեցի, սավառնեցի և մոռացա… Այսքանը… Ինձ  թվում է, որ դու էլ ես սիրում գիշերային հեքիաթը: Այո, ես դա կռահել եմ… Երբ բացում եմ պատուհանը, կանգնում և սկսում հիանալ գիշերային հեքիաթով, հայտնվում ես դու: Ես զգում եմ, որ կողքիս կանգնած ես, սակայն չեմ հասկանում, թե ինչու հենց ուրվականի տեսքով: Ավելի կարևոր է, որպեսզի զգամ քո ներկայությունը, ոչ թե տեսնեմ: Զգամ ամբողջ հոգով և սրտով: Զգամ այնքան ուժեղ, որ տեսնելն պարտադիր չլինի: Սիրում եմ զգալ, հատկապես, երբ դա ցավոտ չէ: Ընդհանրապես, հեքիաթային բան է զգալը, սակայն մարդիկ այդ ամենը օգտագործում են և երբեմն ստիպում, որ ոչինչ չզգաս: Այսինքն, դու միայն մի բան ես զգում՝զգում ես, որ ոչինչ չես զգում: Այդպիսի տարօրինակ զգացում հազվադեպ է տիրում քեզ, բայց հենց այդպիսի բան կատարվում է, դու ընկնում ես անդունդ, որից դուրս գալու մասին չես էլ մածում…

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Թափվում էին մեր սիրո գույները…

Թափվում էին… Թափվում էին մեր սիրո գույները…  Երանգները կամաց-կամաց խառնվում էին իրար և անհետանում…Մենք կանգնած էինք… Կանգնած էինք մեր շարժվող և տատանվող կամրջի վրա, սակայն այդ կամուրջը առաջվանը չէր, այն չէր… Փոխվել էինք մենք, փոխվել էր մեր սիրո կամուրջը և գիտե՞ս, թե ինչպե՞ս… Մեր կամուրջը առաջվանը չէր, քանի որ մենք կանգնած էինք կամրջի տարբեր կողմերում, մենք այլևս միասին չէինք անցնում այդ ճանապարհը, երևի այդ ճանապարհն էլ չկար, երևի երկուսս էլ գիտեինք, որ ի վերջո մեր գույները չեն համընկնելու, մենք գիտեինք, որ գալու է այդ օրը, սակայն ապրում էինք հույսով, սիրո հույսով: Մենք այդ հույսը փայփայում էինք, քանի որ մտածում էինք, որ ի վերջո գունեղ ճանապարհն ավելի հետաքրքիր է, քան երկու զատ վառ գույները: Այդ կամուրջը անընդհատ շարժվում էր, կարծես հիմա պիտի ընկներ, բայց այն չէր ընկնում, այն շարունակում էր հույս տալ, ոգեշնչել, որ այն կմնա պինդ, մենք մեր ողջ սերը վատնեցինք այդ հույսով լի կյանքի վրա, այդ հավատի վրա, սակայն հիմա հասկանում ենք, որ անգամ այդ սերն էր խաբկանք, որին մենք կուրորեն հավատացինք: Այո, այդպես է լինում, մարդիկ սկսում են կուրանալ, երբ սիրում են, նրանք սկսում են իրենց համար ստեղծել մի անիրական աշխարհ, որտեղ ապրում են: Միգուցե մենք մեղավոր չենք, չէ որ մենք ընդամենը սիրել ենք: Սերը մեզ կործանեց, ոչ թե մենք, մեր անհասկանալի երազանքները մտան մեր կյանք և մեզ ոչնչացրին: Երկուսս էլ այնքան խենթ և գիժ էինք, որ երազանքները ընդունել էինք որպես իրականություն և այդ իրականությանը երկրպագում էինք: Գիտես, կար մի պահ, որ անգամ մտածում էի, որ միայնակ եմ անցնում այդ կամրջով: Ես քեզ չէի նկատում, ես այնքան էի մտածում քեզ հասնելու մասին, որ չէի էլ  կանխատեսում, որ կողքիս ես: Այդ կամուրջը փոխեց մեզ՝այդ կյանքի կամուրջը:

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

15/05/2020…

Այսօր ուրբաթ է՝աշխատանքային շաբաթվա վերջին օրը: Այսպիսի օրերի համար, ես ունեմ հատուկ կանոն…Կանոն, որի համաձայն, ես ուրբաթ օրերին լրացնում, շտկում և ավելացնում եմ իմ բոլոր կիսատ թողված աշխատանքները, բոլոր նախագծերը և  դասերը, որոնք ինչ-որ պատճառներով չեմ կարողացել իրականացնել աշխատանքային շաբաթվա ընթացքում: Հիմնականում, այդպիսի խնդիր չի լինում, ես պարտաճանաչ  բոլորն իրականացրած եմ լինում…Իհարկե, միշտ էլ լինում են մանր գործեր, որոնք մոռացած եմ լինում, բայց դրանք ինձնից շատ ժամանակ  չեն պահանջում: Այսպիսով, ինչո՞վ զբաղվել, եթե այդ ամենը դու արդեն իրականացրել ես… Ես որոշել էի ինձ համար կազմակերպել իդեալական օր: Ամեն բան պլանավորել, անընդհատ աշխատել, ստեղծագործել, նախաձեռնել, գրել նոր նախագծեր, պատմվածքներ, իմ ժամանակը ուղղակի չվատնել և այլն: Արթնացա, գնացի վազելու, որպեսզի սկսեմ օրս ճիշտ… Այնուհետև անցա իմ օրվա գլխավոր հատվածին:  Սկսեցի նախաձեռնել, ավարտել իմ տնային աշխատանքները:

Կազմեցի մի քանի նախագծեր, որոնց մասին ավելի մանրամասն կարող եք կարդալ, եթե հետևեք իմ ամսագրին և գլխավոր բլոգին:

Եկավ իմ ամենասիրելի մասը, որի մասին երևի ամենաշատն եմ պատմում այս օրագրում(երևի արդեն հոգնեցրել եմ):

Որոշեցի իդեալական երեկո պլանավորել: Երկար փնտրեցի հետաքրքիր ֆիլմ, տաք շոկոլադ պատրաստեցի, ստեղծեցի հարմարավետ մթնոլորտ իմ սենյակ և ահա…Պատրաստ է իմ իդեալական երեկոն:

Ինձ բարի երեկո, իսկ մենք կհանդիպենք շուտով…

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

14/05/2020…

Տանը մնալը, կարանտինը, այս ամենը ունեն իրենց դրական և բացասական կողմերը: Իհարկե, բոլորը տեսնում են միայն բացասական կողմերը, սակայն…Սակայն, եկե՛ք մենք տեսնենք միայն ու միայն դրականը: Կարծում եմ այսքան ազատ ժամանակ և այսքան հնարավորություններ դեռ երբեք ձեզ չեն տրվի: Ուղղակի օգտագործեք այդ ամենը: Այսօր ես այդ հնարավորությունները որոշեցի օգտագործել: Որոշեցի վարել առողջ ապրելակերպ՝ամեն առավոտ դուրս գալ տանից, վազել, մարզանք անել, սնվել միայն օգտակար սնունդով և այլն: Այո, հենց այսպես ամեն օր:

Առավոտյան շատ վաղ արթնացա, դուրս եկա տանից և գնացի վազելու: Ընդհանրապես, կարծում եմ, որ եթե քո տրամադրությունը այդքան էլ լավը չէ, կամ դու ուղղակի ինչ-որ խնդիրներ ունես, ապա ամենալավ միջոցը այդ ամենը մոռանալու(թեկուզ մեկ ժամով) հենց վազելն է, կամ աշխատելը: Այս անգամ ինձ մոտ էլ էր այդպես, ես արթնացել էի և ուղղակի տխուր էի, ինչպես ասում են՝ոչնչի հավես չունեի: Այսպիսով, որոշեցի այդ ամենը լուծել վազելով: Վերցրի ջուր, հեռախոս, ականջակալներ (կարելի է նաև գիրք վերցնել, որպեսզի հանգստանալու ընթացքում ընթերցեք) և գնացինք…

Երաժշտությունը այնքան բարձր պետք է լինի, որ չլսես ոչինչ… Հենց այդպես էլ ես անում էի…Միացնում էի շատ բարձր երաժշտություն և սլանում, այդպես ես կարծես իմ բոլոր վատ և բացասական էմոցիաները դուրս էի նետում, շատ հետաքրքիր մեթոդ է…

Այդպես, եկա տուն, ամբողջ օրը պարեցի, մարզանք արեցի, ինձ համար համեղ, բայց առողջարար ուտեստներ պատրաստեցի, այդպես անցկացրեցի օրս… Ընդմիջումների ժամանակ կարդում էի իմ սիրելի գիրքը( անգլերեն, բիզնեսի մասին), որը վերջերս եմ բացահայտել: Այդպես, ուսուցանող և հետաքրքիր, վառ օր:

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

13/05/2020…

Եթե հետևում եք ինձ, ապա արդեն տեղյակ եք, որ ես կազմում եմ իմ սեփական բիզնես պլանը, որի գաղտնիքները, մանրամասները  չգիտի ոչ մեկ: Այսպես, ես մի քանի տարի պատրաստվում եմ լրացնել այդ բիզնես պլանը ապագայի համար: Սա՝որպես նախաբան…

Այսօրվա իմ օրը որոշել եմ ամբողջությամբ տրամադրել հենց այդ բիզնես պլանին և բիզնեսի ուսումնասիրությանը: Այսինքն, այսօր չեմ կարծում, որ կունենամ ստեղծագործելու ոգեշնչում:

Սկսեցի հետազոտել, ուսումնասիրել, պրպտել ամբողջ համացանցը, մեր տան բոլոր  գրքերը, ամեն ինչ…  Դե, սկսեցինք…Ամբողջ օրը ես կարդում էի, կարդում, գրում, նշումներ անում, ջնջում… Իմ ողջ օրը տրամադրեցի այս ամենին, սակայն զգում էի, որ այստեղ ինչ-որ բան այն չէ, ինչ-որ բան եմ ցանկանում անել, սակայն չգիտեմ, թե ինչ:

Արդեն ոչինչ չկար անելու, քանի որ ես ոչինչ չէի պլանավորել այսօրվա համար բացի այս ամենից: Մտածեցի, մտածեցի, մտածեցի և  որոշեցի գրել իմ երկրորդ գիրքը: Արդեն մտքումս գիտեի, թե ինչի՞ մասին է լինելու գիրքը (դա գաղտնիք է, հենց այդ պատճառով էլ չեմ մանրամասնում):

Այսպես, իմ պլանավորած օրը չհամապատասխանեց իրականությանը, սակայն իրոք շատ ճիշտ էր սկսել գիրք գրելը, որովհետև արդեն մի քանի շաբաթ է ցանկանում եմ սկսել, սակայն ոչ մի կերպ չեմ կարողանում:

Եկավ կրկին երեկոն:

Այս անգամ երեկոն չանցավ, ինչպես բոլոր երեկոները… Դե բոլորիս հետ էլ այդպես լինում է, երբ շատ աշխատելուց հետո, ուղղակի ցանկանում ես հանգստանալ: Ընդամենը օրագրումս գրեցի իմ հաջորդ օրվա պլանները և ուղղակի գնացի քնելու…

Բարի գիշեր, սիրելի ընթերցող…

 

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

12/05/2020…

Օօօօ…Այսօր շատ կարևոր օր է ինձ համար: Այսօր մենք ունենք շատ կարևոր նկարահանումներ, որոնք կարևոր են ոչ միայն ինձ համար, այլ նաև Պատանեկան ակումբի և Տիեզերագիտական ակումբի: Ուրեմն, նախ սկսեմ նրանից, որ <<մենք>> ասելով, ի նկատի ունեմ ինձ և քույրիկիս՝Ինեսային: Առովտը սկսեցինք մի մեծ հայտարարությունով: Հայտարարեցինք, որ երկու ակումբներն էլ արդեն ընդունում են տարրական դասարանների  սովորողներին: Սա իհարկե շատ կարևոր է երկու ակումբների համար, սակայն երկրորդ նկարահանումը ինձ համար անչափ հուզիչ էր: Առաջին անգամ այս կարանտինային շրջանում մենք որոշեցինք  գնալ դպրոց, ավելի կոնկրետ՝Կարմիր դահլիճի վերանորոգված, թարմացված սենյակ: Մոտ ապագայում իհարկե մեր Պատանեկան ակումբով կհավաքվենք, բայց այսօր որոշեցինք մի մեծ նկարահանում իրականացնել, որպեսզի հետագայում արդեն սկսենք հավաքվել: Նկարահանումը իմ ստեղծագործական ճանապարհի մասին է, թե ինչպե՞ս ես սկսեցիստեղծագործել, ո՞վ ինձ օգնեց, աջակցեց, ինչպե՞ս այդ ամենը ստացվեց:  Նկարահանման մյուս կեսն էլ անցկացրեցինք գրադարանում: Այս ամենը նկարելուց հետո, մենք նկարեցինք մեր <<Արղությանների հետ TV>>-ի երկրորդ թողարկումը,  որը ստացվեց շատ հետաքրքիր և զվարճալի: Ինչպես հասկացաք, այսօրվա օրը լի էր նկարահանումներով…Այս ամենից հետո, մենք հոգնած, տանջված վերադարձանք տուն և անցանք տեսանյութի պատրաստմանը: Մոնտաժն իրականացնելու ժամանակ, ես անգամ հեղեղվել էի արցունքներով: Իրոք, ես լացում էի, քանի որ վերհիշում էի, վերապրում էի ամեն պահը, ամեն վայրկյանը: Արդեն գիտեք, որ երեկոները միշտ անցնում են նույն կերպով՝հետաքրքիր ֆիլմ, թեյ և լավ տրամադրություն…Այս օրն էլ ավարտվեց:

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

11/05/2020…

Այսօր առավոտը հեքիաթային էր…Այդպիսի  առավոտներ շատ հաճախ են լինում…Արթնանում ես, և միանգամից ուզում աշխատել, գործել, ստեղծել: Ոգեշնչումն այսօր այնքան շատ էր, որ հեղեղել էր ինձ: Այսպիսի օրերին ես ունեմ հատուկ կանոն՝ոգեշնչումը միշտ պետք է օգտագործել ճիշտ: Իրականում, ոգեշնչումն ոչ թե ստեղծագործելու առումով էր, այլ սովորելու: Այսինքն, երկուշաբթի օրը ես այդքան էլ չէի ցանկանում ստեղծագործել, գրել, այլ ուղղակի ցանկանում էի ամբողջ օրը սովորել և աշխատել: Մի խոսքով, օրը լավ սկսելու համար, որոշեցի կատարել ամբողջ շաբաթվա բոլոր առաջադրանքները, վարժությունները: Կատարեցի կարելի է ասել համարյա բոլոր առաջադրանքները, կարդացի գիրք, նայեցի սիրելի ֆիլմերից մեկը… Մի խոսքով, այս բոլոր կարելի է ասել <<ստանդարտ>> և <<սովորական>> գործողությունները կատարելուց հետո, եկեք անցնենք իմ սիրելի <<ստեղծագործական>> ցերեկներին և երեկոներին:

Բարձր հնչում էր երաժշտությունը…Այնքան բարձր, որ անգամ փակել էր միտքս: Այո, երաժշտությունը միշտ չէ, որ բացում է բոլոր սահմանները: Երաժշտությունը երբեմն լինում է այնքան բարձր և հաճելի, որ մտածելու մասին անգամ մոռանում ես: Ես միշտ փակում եմ իմ սենյակի դուռը, միացնում երաժշտությունը և նայում այն <<հարազատ>> սպիտակ պատին: Եթե կարդում եք իմ պատմվածքները և ստեղծագործությունները, ապա արդեն ծանոթ եք այդ հարազատ պատին, որին ես միշտ նայում եմ: Իրոք,  երկուշաբթի օրը անցավ միապաղաղ և ուղղակի առանց ոչ մի արտասովոր և յուրօրինակ բանի: Երեկոն նույնպես հենց այդպես անցավ… Համակարգիչ, ֆիլմ, ես, համեղ ուտեստները և երեկոն: Ամեն դեպքում, հավես էր…

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Իմ աշխարհի բանաստեղծությունները, Uncategorized

Ստեղծագործողի մեկ շաբաթը…

500+ Interesting Studying Photos Pexels · Free Stock Photos

Այս կարանտինային շրջանում յուրաքանչյուրս հնարավորություն ունենք որոշելու և պլանավորելու մեր օրը… Այս շրջանում բոլորն էլ ունեն իրենց օրվա պլանավորման և կազմակերպման տարբերակը: Այս մեկ շաբաթվա ընթացքում, ես կունենամ իմ սեփական օրագիրը, որտեղ կպատմեմ, թե ինչպե՞ս է անցնում ստեղծագործողի մեկ շաբաթը:

Իրականում, այս ամենը ոչ միայն արվում է նրա համար, որպեսզի դու ցույց  տաս ընթերցողին քո շաբաթը, այլ նաև նրա համար, որպեսզի քեզ ավելի պատասխանատու զգաս, որպեսզի ավելի արդյունավետ  անցկացնես քո օրը, քանի որ երբ սկսում ես պլանավորել քո օրը, այն արդեն միանգամից դառնում է ավելի արդյունավետ, քանի որ պլանավորումը օգնում է մեզ նշել  այն կետերը, որոնք մեզ օգնում են այդ օրվանից քաղել ամեն ինչ: Պետք է քո օրվանից <<քաղես>> այն ամենն, ինչը քեզ համար կարևոր է: Մնալ տանը դեռ չի նշանակում, որ կարելի է անընդհատ հանգստանալ, մոռանալ պատասխանատվությունը, մոռանալ բացահայտել և աշխատել, ստեղծել և կերտել: Մնալ տանը նշանակում է ուղղակի այդ ամենը կատարել առցանց հարթակներում, որոնք, ի դեպ, երբեմն ավելի շատ օգնում են, քան վնասում: Ամեն առավոտ, երբ մենք արթնանում ենք, պետք է հիշել այդ ամենն ու օրը սկսել ստեղծագործելով:

Նախագծի ընթացքը

Ամեն օր <<Թռիչք>> ամսագրում կհրապարակվի  պատում իմ օրվա մասին՝նշվելով օրը: Սկզբում կգրեմ այն  ամենի մասին, ինչը պատրաստվում եմ կատարել օրվա ընթացքում, ինչ  պլաններ ունեմ, կխոսեմ մանրամասն այդ ամենի մասին: Այնուհետև, երբ արդեն կլինի երեկո, ես կխոսեմ արդյունքի մասին՝ի՞նչ ստացվեց, ի՞նչ կատարեցի և արդյոք իմ պլանավորած աշխատանքները կարողացա կատարել: Այսինքն, պատումը բաժանված կլինի երկու հատվածների՝<<Պլաններ>> և <<Արդյունք>>: Բնականաբար, այս ամենը անցկացվելու է առցանց հարթակներում: Այդ ամենից կարելի է հետևել, որ օրագրում անպայման դրվելու են կատարված աշխատանքների, նախագծերի կամ ստեղծագործությունների հղումները:

Նախագծի մասնակիցներ

Իմ յուրաքանչյուր նախագծի կարող ես մասնակից դառնալ հենց դու…Այո, այո, հենց դու…Այսինքն, ցանկացածը կարող է մասնակից դառնալ, սակայն ցանկանում եմ նշել, որ այս նախագիծը  փոխանցում եմ Պատանեկան ակումբին, քանի որ ակումբի մասնակիցները շատ ոգեշնչվող և ստեղծագործող են, նրանց պատումները, վստահ եմ, որ կլինեն հավես և հետաքրքիր:

Արդյունք

Արդյունքը կներկայացնեմ հենց այս ամսագրում և Պատանեկան ակումբի պաշտոնական կայքում՝պատումի տեսքով: Պատումում կպատմեմ, թե ինչպիսի՞ արդյունք ստացա, արդյո՞ք համապատասխանում էր այդ արդյունքը իմ սպասելիքներին և այլն: Պատումի ներքևում կկցեմ այդ մեկ շաբաթվա օրագրի հղումները:

Դե ինչ, այսօր կիրակի է, իսկ վաղը մենք կսկսենք մեր օրագիրը…

Մինչ հանդիպում…