Featured
Posted in Uncategorized

Բլոգի մասին

Բարև ձեզ, այս բլոգը ձեզ կօգնի թռչել դեպի երկինք, սավառնել թռչունի նման:Ես համոզված եմ, որ այս բլոգում դուք կգտնեք ձեր թռիչքը և ձեր վայրեջքը:Թռիչքը երբեմն թվում է շատ երևակայական կամ անհնարին բան, բայց այս <<ԹՌԻՉՔ>> ամսագրում  դուք կհասկանաք, որ դա այդպես չէ: Հետևեք մեր թռիչքին և միացեք մեզ, Բաց թողեք ձեր մտքի թռիչքը ժապավենը:

Բլոգի հեղինակ՝ Անի Արղության

Advertisements
Posted in Թռիչք դեպի միտք

Ես տերև եմ….

Ես տերև եմ…..փոքրիկ տերև: Ոսկեգույն, կարմիր, դեղին տերև: Մի փոքրիկ տերև, ում անընդհատ զեփյուռը քշում տանում է, ով ծառի վրա իր տեղը չի գտնում: Մի տերև, մի լույս, որ ծառից ուզում է պոկվել, դուրս գալ և թռչել, թռչել: Այդ ամպրոպած երկնքի մեջ լինել միակ լույսը, որ անվերջ կվառվի: Երազներում մտնել ամեն ինչ խառնել և գնալ: Երազել, երգել, պարել: Այ թե ինչ տերև եմ ես: Փոքրիկ չարաճճի տերև, որ ամեն ինչ կյանքի է վերածում, որ ամեն ակնթարթ իր ոսկեգույն նուրբ ժպիտով ջերմացնում է աշունը: Ես մի տերև եմ, որ անվերջ ընկնում է, որ չի ուզում լինել սովորական տերև: Ես ուզում եմ երևակայել, սիրել, երազել: Չեմ ուզում ձմեռվա ճերմակի մեջ կորչել, գնալ………

Posted in Թռիչք դեպի միտք

Աշուն…

Աշունը իմ կյանքի գույնն է, իմ կյանքը: Իմ միակ եղանակը, որ հոգիս ու սիրտս քաշում, տանում է ներսից: Այդ վառ դեղինը, այդ ոսկեգույնը, այդ խամրած, բայց հետաքրքիր գույները ինձ քաշում են դեպի իրենց, քաշում, երգում և մի երգով իմ միտքը գրավում: Աշունը պատել է իմ միտքը: Իմ միտքը պատված է տերևներով,  մի մեծ տերևաթափ է: Աշունը կարճ մի ճանապարհ է, պատված կյանքի տերևներով:

Posted in Թռիչք դեպի միտք

Վերև-ներքև…

Կյանքը աստիճան է…: Մի երկար աստիճան, որ անվերջ քայլել կարելի է: Այն մեզ և տանում է, և բերում առանց հարցնելու: Այդ աստիճաններին մենք ենք՝ մարդիկ, որոնք ամեն իրենց քայլով փոխում են իրենց կյանքը: Վերևում դուք եք՝ հպարտ մարդիկ, դուք եք՝ հարուստներ, չակերտներով՝ երջանիկներ,  իսկ ներքևում նրանք են, ովքեր կորած-մոլորված են այս կյանքից: Աղքատ, հուսահատ, թևաթափ եղած կանգնած ենք  անվերջ: Բայց երբեմն մենք թևեր ենք առնում, թռչում, թռչում, թռչում: Հասնում վերև, կյանքի վերև: Կարևորը մեր հոգին է, ոչ թե այդ աստիճանը, կարևորը մեր սրտի աստիճանն է: Մեր սրտում կա մի փոքրիկ սանդուղք, որ ցույց է տալիս, ով ենք մենք իրականում, ով է մեր հոգին: Մեր սիրտը մեզ կհանի վերև, սրտի վերևի սանդուղքը:

 

Posted in Թռիչք դեպի միտք

Իմ ընտանիքը իմ կյանքն է…

Իմ ընտանիքը իմ լույսն է….իմ կյանքը: Իմ արեգակն է, որ ընդմիշտ ինձ հետ է, որ չի հասնելու մայրամուտին: Իմ ճանապարհին հանդիպած մի աստղ է, որ վառ է, գեղեցիկ…: Այն իմ կյանքի հրաշքն է, իմ կյանքի փայլը, իմ հույսը, իմ լույսը: Ինձ գեղեցկություն տվողը իմ ընտանիքն է: Չկա ամպրոպ, որ գա փակի ինձ և իմ լույսը: Չկա ոչ մի անձրև, որ ինձ խանգարի: Ինչքան էլ բարդ լինի հյուսված իմ ընտանիքը, այն իմն է և ես սիրում եմ ընտանիքին: Ամեն մի ջերմության կաթիլի, ամեն սիրու անձրևի և իմ կյանքի մեծ նվերի համար: Ես արժանի եմ իմ ընտանիքին, քանի որ ամեն ակընթարթ ձգտում եմ մի նոր լավ բան անելի իրենց համար, ավելի շատ սիրել և ուրախացնել: Իմ ընտանիքը ինձ արժանի է, ես էլ նրանց: Ես աշխատում եմ իրենց համար ամեն ինչ անել, որ նրանք հպարտանան ինձնով: Շնորհակալ եմ իմ ընտանիքին ինձ այսքան լույս և գուրգուրանք տալու համար:

Posted in Թռիչք դեպի միտք

Մինչ վերջին շունչդ սիրիր…

Կյանքը մի եղանակ է…..Երբեք չես հասկանա, չես իմանա, երբ քեզ մի նոր շրջադարձ կսպասվի: Մի նոր ուղի կգա և հանկարծակի քեզ կտանի և էլ չի բերի: Մինչ վայելելը քո վերջին ակնթարթները, մինչ հաշվելը կյանքիդ րոպեները պիտի սիրես: Սերը մի աշխարհ է, մի տիեզերք, որ սիրտդ լցնում է շատ լույսերով, հրաշքներով և փայլուն գույներով: Երբ սկսում ես սիրել, սիրտդ շատ է բաբախում, սրտումդ պահում ես քո կյանքի սիրուն: Աչքերումդ մի յուրահատուկ փայլ կա, մի լույս: Մի թիթեռ կա քո աչքերում, որ անհամբեր ամեն շարժումիցդ ուզում է ազատվել խավար կյանքից, թևերը բացել ու թռչել: Կյանքդ լցվում է վառ գույներով: Մինչ սիրելը, լսել դրա մասին մի երևակայող մարդուց, դու դեռ չես պատկերացնում, քանի որ, եթե չսիրես կյանքդ միշտ կմնա այդպիսի տխուր աշնան երգերով:  Սիրիր, վայելիր կյանքի միակ իմաստը………..

Posted in Թռիչք դեպի միտք

Ապագան հսկայական հարցն է մեր կյանքի….

Հարցերը մեր կյանքի փոքրիկ չարաճճիներն են, որ ամեն անգամ հայտնվում են մեր գլխում և ամեն ինչ խառնում իրար: Նրանք թվում են շատ փոքրիկ և անզոր, բայց երբեմն հենց նրանցից մեր կյաքի ապագան իր ճանապարհը փոխում է: Այդ չարաճճիները ուզում են ամեն ինչ իմանալ, պտպտալ և անընդհատ շարժվել, որը նրանց համար զվարճանք է: Հարցերը մեր երազանքների աղբյուրներն են, որ անընդհատ հոսում են և չեն վերջանում, մեր կյանքի ծովն են, որ երբեմն խաղաղ են, երբեմն ալիքներ են բերում: Այդ հարցերի պատասխաններն էլ ահասկանալի էակներ են, լինում է, որ մեզ հնարավորություն են տալիս մոլորվելու, երազելու, ընկնելու մի հրաշալի աշխարհ, ինչուիկների աշխարհ, լինում է նաև մեզ չարազնում են և մեր սիրտը լցնում գարշելի թույնով և այլն…..Այդ կյանքի չարաճճի պտպտիկները մեր կյանքի իմաստն են, եթե չլինեն նրանք, մեր կյանքի երազը իրականություն չի դառնա, իսկ մեր նուրբ հոգին կխամրի և այդպես էլ կմնա……

Posted in Իմ աշխարհի բանաստեղծությունները

Իմ հոգու ստվերը….

cropped-danilo-d-gonzalez_swing-in-the-open-sea-_ykrlsgrbda.jpg

Իմ հոգին…իմ սիրտը: Ամեն պահ հետապնդում են ինձ և կարգադրում լսել իրենց: Ինչպես կարող եմ ես նրանց լսել, լսել շշուկ, երբ շուրջս մութ դատարկությունն է: Իմ կյանքի դատարկությունը: Այդ մեծ ոչնչությունը, որ ամեն պահ ինձ է հետևում և անհանգստացնում: Ախր կյանքս վերածվել է մի անցյալի, իսկ ապագան…..: Չկա ապագա, չկա մի երջանկության արտացոլանք, որ ինձ մագնիտի պես ձգի և չթողնի անհույս թռչունի նման թռչեմ, թռչեմ վիրավորված: Մի հայելի կա իմ ներսում, իմ սրտի խորքերում, որ խավար է ու անգույն, որ ամեն անգամ բամբասկոտի պես ինձ հետապնդում և ուզում է ինձ տապալել: Ես կընկնեմ գետնին՝ թևերս ծալած, բայց երբ ընկնեմ էլ, չեմ արթնանա այդ խուլ երազից….

 

Posted in Իմ աշխարհի բանաստեղծությունները

Կարոտ….

Կարոտ եմ զգում, կարոտ…

Երգս վերջանում է, կայնքս վերջանում է, կարոտ…

Սրտիս տերևաթափը կործանվում է, կարոտ…

Մի արև կա իմ հոգում, կարոտ…

Ես զգում եմ, բայց չեմ տեսնում, կարոտ…

Քո պատճառով կյանքս կորում է, կարոտ…

Սրտիս ծաղիկը ինձ հետ գնում է, կարոտ…

Բայց դու կաս, իմ արև, դու կաս, բայց փոքրիկ ես, աննկատ…

Երգիս վերջերում ես դու, կարոտ…

Posted in Թռիչք դեպի միտք

Անապատում….

Похожее изображение

Անապատ է իմ շուրջը…ինձ անծանոթ, ինձ օտար: Արդեն ուշ է գտնել ելք, քանի որ մուտքը փակվել է: Չորացել են արդեն տերևները, չորացել է իմ կյանքը: Խամրել, մգացել են իմ կյանքի գույները և արդեն իրենց գույնը թափում են, կորցնում են: Ում է պետք հույսը, եթե չկա քո կյանքը, եթե հոգիդ ու սիրտդ քարացած են՝ պատված քարե հիշատակներով, հուշերով: Երգդ կամաց վերջանում է, գնում կորչում: Կարծես փչացած ռադիո լինի իմ հոգեաշխարհը: Խառնվում են իմ էմոցիաները, իմ արցունքները, ուրախություն են դառնում, կեղծ ուրախություն: Թաքցնում եմ իմ կյանքը, իմ հոգեվիճակը իմ ժպիտի ետևում: Չէ, չեմ  կարողանում կոտրել այդ ժպիտը և ասել, թե ով եմ իրականում: Քարացել է շուրջս, դարձել սովորական քարե արձան, չկա գույն, չկա լույս, չկա հույս: Չկա ոչինչ վերադառնալու իմ հին կյանք….

Posted in Թռիչք դեպի միտք

Երգը՝ զենք….

Related image

Երգը իմ զենքն է…իմ վահանը: Երբ ես երգում եմ ամբողջ հոգով ու սրտով մտնում եմ այդ երգի մեջ:  Լաբիրինթոսներով մտնում ու էլ դուրս չեմ գալիս: Հոգով մտնում եմ այդ երգի մեջ: Անցնում մի երկար ճանհապար, հնչյուններով լի: Երգը ամեն ինչն է կյանքի, երգ լսելով պիտի մտնես դրա մեջ, դառնաս իր ծառան և ուղղակի երգես: Մի պահ, մի ակընթարթ անջատես միտքդ հոգսերից, գործերից ու կյանքից միայն վայելես երգը: Երգը դա այնքան բարդ երևույթ է, որ չես կարող ասել նրա հոմանիշը՝ ուրախություն, տխրություն…..Միայն մի բան գիտեմ ես, որ ամեն տեսակի երգ լսելիս պետք է մտնել նրա մեջ և որպես զենք միշտ ունենալ….