Featured
Posted in Uncategorized

Բլոգի մասին

Բարև ձեզ, սիրելի ընթերցողներ
«Թռիչք» բլոգը ձեզ կօգնի թռչել դեպի երկինք, սավառնել թռչունի նման:Ես համոզված եմ, որ այս բլոգում դուք կգտնեք ձեր և՛թռիչքը, և՛ ձեր վայրեջքը:Թռիչքը երբեմն թվում է շատ երևակայական կամ անհնարին բան, բայց այս ամսագրի նյութերը, հուսով եմ, կօգնեն ձեզ, և դուք կհասկանաք, որ անչափելի է մարդու մտքի թռիչքը, հոգու ճախրանքը:
Հետևե՛ք և միացե՛ք մեզ, բա՛ց թողեք ձեր մտքի թռիչքը, գնացե՛ք ձեր երազանքի հետևից:

Միշտ ձեր Անի Արղության

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Ինչու՞ է մարդկանց մեջ չարությունն այդքան շատ…

Մարդիկ չարանում են…Լցվում նախանձով, լցվում տխրությամբ…Նրանք սկսում են ուրիշներին նվստացնել, ցածրացնել… Այդ ամենը նրանից է, որ մարդիկ ունեն սիրո կարիք, ունեն ջերմության, քնքշության և բարության կարիք…Երբևէ մտածե՞լ եք, թե ինչու են մարդիկ դառնում այդիպին, ինչն է օգնում, որպեսզի մարդկանց մեջ ծնվի այդ չարությունը, քանի որ ոչ մեկ չի ծնվում այդպիսին…Գալիս է այդ պահը, երբ նրանք դառնում են այդպիսին ինչ-որ մեկի կամ ինչ-որ բանի պատճառով, իսկ ինչու՞…Ինչպե՞ս… Մարդիկ հիասթափվում են, հիասթափվում են, քանի որ սպասում են շատ ավելին, քան կարող են այդ մարդիկ տալ իրենց, այս ամենից մարդը մոլորվում է, կորում ամենախառնված, խուճուճ-մուճուճ վայրում՝իր մտքերում…Նրանց մեջ կորում է այդ ցանկությունը, ցանկություն դարձնել բոլորին երջանիկ, դառնալ երջանիկ, պարգևել ժպիտ, մեր հոգին պատռվում է, սակայն մենք շարունակում ենք քայլել, սողալ, մենք շարժվում ենք, անգամ այդ կարգավիճակով և այդ անօգնությունից սկսում ենք չարանալ, լցվել անիմաստ նախանձով և ատելությամբ… Ոչ մեկ չի տեսնում մեր ներաշխարհը, մենք այն թաքցնում ենք, մենք այն քողարկում ենք, քանի որ չենք ուզում նորից լինել խաբված, հիասթափված, չենք ուզում, որ մարդիկ տեսնեն, որ մենք նույնպես սիրում ենք…Պետք չէ ատելությամբ լցել այդպիսի չարությամբ լի մարդկանց հանդեպ, քանի որ նրանք ունեն մեր քնքշության և բարության կարիքը, պարգևեք նրանց այդ ամենը…

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Ինչպե՞ս պայքարել և նորից ապրել կոտրվելուց հետո…

Բոլորս էլ մեր կյանքում գոնե մեկ անգամ կոտրվել ենք…Այդ պահերին մեր թևերը կոտրվել ենք, մենք չենք կարողացել թռչել, չենք կարողացել ոգեշնչվել և առաջ շարժվել, ծանո՞թ իրավիճակ է…Բնականաբար, բոլորս էլ այդ զգացմունքները ապրել ենք…Այդ պահերին մեր աչքերում միայն մշուշ է, խավար… Մեզ թվում է, որ ամեն բան կորած է, քանի որ մենք չենք հասկանում ինչպե՞ս ապրել, ինչպե՞ս շարժվել առաջ, ինչպես նորից գտնել ուժ, որպեսզի  հաղթահարես ամեն բան և ետ բերես քո կորած թռիչքի փայլը, ինչպե՞ս… Այդ պահերին շատերին օգնության են գալիս իրենց սիրելի մարդիկ, մարդիկ, ովքեր  կտրականապես փոխում են մեր կյանքը, հենց այդ պահերին ենք մենք գտնում ամենավստահելի և արժանի մարդկանց, մենք գտնելով նրանց, հասկանում ենք, որ առանց իրենց ինչքան անփայլ էր մեր կյանքը, քանի որ նրանք օգնում են մեզ հաղթահարել ամեն խոչընդոտ: Երբեմն էլ անգամ մարդկանց խորհուրդները մեզ չեն կարողանում օգնել, մենք մեզ այնքան կոտրված ենք զգում, որ թվում է, թե ամեն բան չի կարելի ետ բերել, որ մեր սիրտը այնպես է կոտրվել, որ անգամ սրտի կտորները չենք կարողանում միացնել…Կրկին առաջանում է հարց՝ինչպե՞ս հաղթահարել այդ ամենը, եթե քեզ ոչինչ չի օգնում…Այդ հարցի պատասխանը շատ հեշտ է, մենք ընդամենը պետք է հիշենք այն ամենը, ինչը մեզ ստիպում է ապրել, պետք է հիշենք այն պահերը, որոնք ստեղծում են մեր կյանքը, պետք է հիշենք այն մարդկանց, որոնց համար մենք կարևոր ենք և ի վերջո պետք է հիշենք այն թևերը, որոնց շնորհիվ մենք ժամանակին թռչում էինք և սկսենք նորից պայքարել այդ թևերի համար, որպեսզի զգանք կյանքի ողջ լույսը…

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Թափանցիկ մի հայացք…

Թափանցիկ մի հայացք է թաքնված աչքերիս մեջ հիմա, մի մոգական հայացք, որ թաքցնում է այնքան ջերմություն և սեր, այնքան հիասթափություն և ոգեշնչում միաժամանակ, այդ հայացքը ինքնին ասում է ամեն բան, սակայն ոչ մեկ չի կարողանում կարդալ այն…Այդ հայացքը ներսից կարծես գոռում, ներսից լի է այնքան զգացմունքների խառնուրդով, որ անհնար է չտեսնել այդ ամենը, սակայն…Սակայն բոլորս էլ քողարկում ենք մեր հայացքը, բոլորս վախենում ենք, մենք վախենում ենք, որ ինչ-որ մեկը կտեսնի այդ հայացքը, որ կզգա, որ հենց իրեն ենք այդպես հիացմունքով նայում, մենք այն քողարկում ենք մի բարակ վարագույրով, որը ինքնին նույնպես թափանցիկ է, քանի որ մենք ոչ միայն չենք ուզում, որ մարդիկ տեսնեն մեր այդ հայացքը, մենք նաև ուզում ենք, որ հենց ինքը տեսնի այդ ամենը…Նա…Այդ բառի մեջ այնքան իմաստ կա, այնքան ջերմություն… Երբեմն այդ հայացքը այնքան թափանցիկ է լինում, որ անհետանում է, դու նայում ես մարդուն, նայում նրա աչքերի մեջ, սակայն չես տեսնում այնտեղ հայացք, դու չես տեսնում նրա աչքերը, չկա այն խորը հայացքը, որը նման էր օվկիանոսի, որը այնքան մեծ էր, որ դու դրա մեջ քեզ էիր տեսնում, տեսնում էիր քո հայացքը խառնված… Ցավից և հիասթափությունից մարդու հայացքը անհետանում, այնտեղ կորում է արևը, իսկ երբ կորում է արևը, կորում է այն լույսը, որը օգնում էր քեզ շարժվել…

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Հենց այստեղ էլ առաջանում է եզրափակիչ հարցը՝ինչու՞ ենք մենք ապրում…

Մենք կորցնում ենք, գտնում, կորում և մոլորվում, այնուհետև նկատում, սիրում ենք, հիասթափվում, այս ամենն անդադար մեր կյանքում կատարվում է, մենք այս ամենն զգում ենք, սակայն հաճախ ինքներս էլ չենք ուզում զգալ, մենք տեսնում ենք, երբեմն անգամ ցանկանալով կուրանալ, մենք կորցնում ենք, սակայն հասկանում, որ մեր կյանքն էլ կտայինք այդ նույն բանը կրկին գտնելու համար, այս բոլոր գործընթացները մեր կյանքի անբաժան մասնիկներն են, մենք բոլորս այս ամենը զգացել ենք, սակայն այս գլխապտույտ առաջացնող պտույտի մեջ, երբեմն մեզ կանգնել է պետք, երբեմն մենք պետք է գտնենք այն կայարանը, որտեղ կհասկանանք, թե ինչի՞ համար է այս ամենը կատարվում, ինչու՞ ենք մենք անվերջ պայքարում, մենք պայքարում ենք ազատության համար, խաղաղության, սիրո, հարազատների, սակայն արդյո՞ք այս ամենն արժի, որպեսզի մենք անվերջ պայքարենք, այստեղ էլ առաջանում է եզրափակիչ հարցը՝ինչու՞ ենք մենք ապրում…Եթե մենք պիտի մեր ամբողջ կյանքի ընթացքում պայքարենք և անգամ չհասկանանք ինչի՞ համար, եթե անգամ չկա կայարան, որտեղ կհավաքվենք, որտեղ մեր միտքը, սիրտը և հոգին կմիավորվեն, կհասկանան, թե արդյոք նույն բանի համար ենք պայքարում: Մենք ապրում ենք, որպեսզի այդ պտույտի ընթացքում գտնենք մեր մարդկանց, գտնենք այնպիսի մարդկանց, ովքեր այդ պտույտը կանցնեն մեր հետ, մենք ապրում ենք, որպեսզի այդ պտույտի ժամանակ գտնենք ի վերջո այնպիսի զգացումներ, որոնք կլինեն անմահ, որոնք կհիշվեն և կդաջվեն մեր հոգում, մենք ապրում ենք, որպեսզի զգանք, որպեսզի սիրենք և անենք այդ ամենն այնպես, որ այդ ամենը դաջվի քո հոգում՝որպես արևոտ և փայլատակող մի հուշ…

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Սկզբում ես մտածում էի, որ գիրք գրելը ինձ համար ընդամենը զգացմունքների արտացոլում է…

Երբ փոքր էի, մտածում էի, որ մարդիկ երջանիկ են իրենց զգում, երբ ի վերջո կարողանում են իրագործել իրենց ցանկությունները… Ես հիմա երջանիկ եմ, ուրախ, լցված այնքան սիրով, քանի որ վերջապես կատարվեց իմ ամենամեծ երազանքներից մեկը, քանի որ վերջապես ես կարողացա գրել գիրք…Իմ առաջին գիրքը, իմ առաջին երազանքի իրագործումը, երբ բոլոր զգացմունքներդ խեղդում են քեզ, սպանում քեզ ներսից և այդ պահերին դու ուղղակի ցանկանում ես բոլորին նվիրել ժպիտ, նվիրել սեր…Սկզբում ես մտածում էի, որ գիրք գրելը ինձ համար ընդամենը այն ամենի արտացոլումն է, ինչը ես զգում եմ, ինչը չեմ կարող ուղղակի բառերով արտահայտել, ինչը կարող եմ բացատրել միայն ու միայն գիրք գրելուց, սակայն երբեք չէի մտածի, որ կկարողանամ հրապարակել այն, որ կկարողանամ ցույց տալ իմ ամբողջ ներաշխարհի մի մասնիկը… Երբեմն այնքան բարդ է մարդկանց ասել, կամ բացատրել, թե ինչ է քո ներսում, թե ինչ է այնտեղ կատարվում, ինչ տարօրինակություններ է քո ներաշխարհը թաքցնում…Մենք չենք կարողանում բացատրել մարդկանց մեր զգացմունքները, քանի որ երբեմն կարծում ենք, որ մարդկանց հետաքրքիր չէ, թե ինչ կա մեր ներսում և երբեմն այդպես էլ լինում է, սակայն ինձ համար իմ բոլոր զգացմունքների խառնուրդը հենց ես եմ և այդ զգացմունքները ես արտահայտում եմ գրելով, ես չեմ մտածում վերնագիր, չեմ մտածում, թե ինչ գրել, ես ուղղակի սկսում եմ գրել և այդ պահին բոլոր մտքերս գրվում են, ես կարծես զգում եմ, թե ինչ պետք է գրել… Ամեն դեպքում գրելը իմ կյանքի և ներաշխարհի անբաժանելի մասնիկն է, մի մասնիկ, առանց որի իմ կյանքը չի ստանում գույները, առանց որի այդ վառ և լուսավոր գույները մի պահ մարում են…

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Նորից քայլում եմ…

Նորից քայլում եմ…Քայլում եմ դեպի երազանք, դեպի նպատակ…Մենք բոլորս ենք քայլում դեպի երազանք, սակայն երբեմն անգամ չենք էլ  հասկանում: Շատերն էլ մտածում են, որ քայլում են, սակայն իրականում մնում են կանգնած, այդ ամենը նրանից է, որ մենք հաճախ չենք հասկանում, թե ինչ ենք ուզում, մենք երբեմն անգամ չգիտենք, թե ինչու ենք ապրում, ինչու ենք քայլում…Դու սկսում ես խորտակվել այն պահից սկսած, երբ հասկանում ես, որ այսքան ժամանակ չես քայլել, այդ խորտակված վիճակը քեզ ընդամենը մի բան է հասկացնում, որ դու պիտի լսես քո հոգուն, քո սրտին…Ինչքան շատ ենք մենք լսում այդ բառերը, ամենուր մենք տեսնում ենք այդ խոսքերը, լսում և կարծես մեր մեջ ներարկում են այդ ամենը, սակայն մենք չենք տեսնում երազանքի փայլը մինչև այն պահը, երբ ինքներս չենք ստեղծում այդ փայլը, մեր աչքերը լինում են քողարկված, ծածկված մի շերտով, որը թույլ չի տալիս տեսնել երազանքիդ ճանապարհը, սակայն երբ դու լսում ես քո հոգուն քո այդ քողարկված ճանապարհը սկսում է արտացոլվել, այն սկսում է մի վառ լույսով փայլել, զգալ այդ փայլը, զգալ, որ դու այդ փայլը մի մասնիկն ես ամենահաճելի և հեքիաթային զգացումն է, քանի որ միայն այդ զգացումն է ստիպում քեզ, որ ներաշխարհդ արտացոլես…Երբեք մի սպանիր քո մեջ այդ փայլը, մի խորտակիր այդ փայլը, քանի որ դրանով դու խորտակում ես քեզ, իսկ երազանքը քեզ անմահացնում է, այն քեզ դարձնում է անմահ և հրաշք տեսնող, հրաշք նկատող…

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Մենք ճամփորդ չենք, մենք ուղևոր չենք, մենք ուղղակի անցորդ ենք…

117146538

Անվերջ գնում է…Մեր կյանքը անվերջ շարժի մեջ է, ժամանակն անվերջ վազքի մեջ է, տիեզերքը անընդհատ պտույտի մեջ է, իսկ մենք…Միայն մենք ենք, որ ամվեջ չենք, որ անդադար չենք կարող լինել, ապրել, վայելել կամ ստեղծել…Միայն մենք ենք, որ  գալիս, գնում ենք, անգամ չհասկանալով, որ միգուցե մենք շատ ժամանակ ենք վատնում, ուղղակի կորցնում անիմաստ բաների վրա…Այո, մենք կյանքի, տիեզերքի, ժամանակի մի մասնիկն ենք, բայց անիմաստ մի մասնիկ, քանի որ անգամ առանց մեզ տիեզերքը հանգիստ պտտվում է, ժամանակը վազում, իսկ կյանքը շարունակվում, առանց մեզ ամեն բան մնում է իր տեղերում, քանի որ տիեզերքի մի մասնիկը չես դու, այլ տիեզերքն է քո մի մասնիկը, իսկ քեզնից հետո այն ուղղակի վերանում է, մոլորվում, կորում անհունության մեջ, այս գլխապտույտ առաջացնող անվերջության մեջ…Միգուցե բոլորը վախենում են, որ մի օր կմնան մենակ, որ մի օր չեն լինի, որ մի օր կգա այդ օրը, որ չեն տեսնի իրենց սիրելիներին, իրենց հարազատներին, կամ ուղղակի մարդկանց, սակայն…Եթե մտածենք, ապա կհասկանանք, որ իրականում մենք մեր ամբողջ կյանքի ընթացքում մենակ ենք, այո մենք ճամփորդ չենք, մենք ուղևոր չենք, մենք ուղղակի անցորդ ենք, անցորդ, որ անհետք, անմնացորդ անցնում գնում ենք, ժամանակի հետ մոռացվում և կարծես անգամ չենք էլ եղել կորում…

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Ինչպե՞ս են մարդիկ սկսում սիրել…

Սեր…Սիրել…Հաճախ ենք մենք լսում, որ առանց այս զգացմունքների ապրելն անհնար է, որ այս զգացմունքներով մեր կյանքը լիանում է, լցվում, սակայն ինչ է կատարվում մեր սրտում, երբ մենք ինքներս ենք սկսում զգալ…Մենք զգում ենք, որ չենք կարողանում  ուղղակի շնչել առանց սիրո, որ այն կարծես դառնում է մեր ներաշխարհի մի մասնիկը, այն մեզ ապրեցնում է, այն մեզ օգնում է, որ լինենք ավելի բարի, ավելի հոգատար, մենք զգում ենք, որ մի հարմարավետ զգացում մեր հոգին խառնում է իրար, արտացոլում է մեր բոոր խենթությունները և գժությունները: Մենք դառնում ենք խենթ, ուղղակի խենթ, քանի որ չենք կարողանում կառավարել մեր զգացմունքները, մենք դառնում ենք անկառավարելի, չենք հասկանում ինչ ենք անում, քանի որ այն գույնը, որ մեզ տալիս է սերը ուղղակի շքեղություն է: Մեր ամբողջ սերը մենք տալիս ենք մի մարդու և չենք պահանջում, քանի որ սերը չի պահանջում, մարդկանց հերիք է, որ նրանք ուղղակի սիրում են՝առանց պատճառ, առանց փոխադարձ սիրո, առանց ոչնչի, մեզ պետք է ուղղակի այդ մարդու ժպիտը, քանի որ այն կարծես մեզ օգնի շնչել, այն մեզ տալիս է թևեր, թռիչք…Այդ թևերը մեզ երկինք է տանում, տալիս ժպիտ և այդ պահին մեզ ոչինչ պետք չի, մեզ պետք է, որ այդ թռիչքը հավերժական լինի, այդ թևերը երբեք չկոտրվեն, լինեն անվերջ, լինեն միայն քոնը….

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Մենք միշտ թռչում ենք…

Մենք միշտ թռչում ենք…Միշտ երկնքում ենք, քանի որ քանի դեռ կան երազանքներն ու նպատակները, մենք լիարժեք ապրում ենք…Բոլոր երազանքներն մեզ ստիպում են թռչել, անգամ երբ մենք լինում ենք հիասթափված, կոտրված և մտածում ենք, թե մեր կյանքն ու ժամանակը մի պահ կանգնել է, անգամ այդ ժամանակ մի երազանքի մասին միտքը մեզ ապրեցնում է, մեզ տալիս է թևեր, սեր և ջերմություն, այդ ջերմությունը լուսավորում է ամբողջ մեր հոգին և մենք շարժվում ենք առաջ…Մարդը զգում է, որ նա շարժվում է առաջ այն ժամանակ, երբ իր երազանքը սկսում է կատարվել, երբ նա սկսում աշխատել իր երազանքի վրա, զգում է, որ դեպի իր նպատակ տանող ճանապարհը արդեն էլ ավելի է առկայծում նպատակասլացությամբ…Քո միտքը, հոգին և քո ամեն ինչը կենտրոնանում են քո նպատակի վրա և դա օգնում է քեզ, որպեսզի դու գնահատես այն մարդկանց, ովքեր քո երազանքի  ճանապարհին եղել են ու կան քո կողքին, այդ մարդիկ հավերժ են…Նրանք միշտ հոգով և սրտով միավորված են քեզ հետ, շղթայվածխ ամուր կապերով և սիրով….

Posted in Թռիչք դեպի միտք, Uncategorized

Ամեն դատարկության մեջ էլ կա մի լույս…Տես այդ լույսը և պայքարիր…

Գիտես, գալիս է մի պահ, երբ ուղղակի գիտես, որ պիտի պայքարես… Ամեն խոչընդոտ թվում է անհեթեթ, երբ հոգիդ, և սիրտդ ուզում են քեզ տանել առաջ, քեզ տալ թևեր և հեքիաթ: Հեքիաթ, որին դու մինչև վերջ հավատում ես, որի համար պայքարում ես, և որը դառնում է քո աշխարհը…Այդ աշխարհում դու ես ամենատարբերվողը, ամենայուրօրինակը և առանց պատճենների, առանց դատարկության… Ամեն դատարկության մեջ էլ կա մի լիացած բան, դու պետք է տեսնես այդ լիացնող լույսը և ուղղակի դատարկության միջից քաղես այն և գնաս առաջ…Այո, ուղղակի լիացնես քեզ և գնաս առաջ…Աշխարհում բոլոր հեքիաթներն էլ ունեն ավարտ, սակայն այն հեքիաթը, որը դու ես ստեղծում պայքարելու համար, չունի ավարտ, չունի սկիզբ և վերջ, քանի որ պայքարն ամենուր է, դու պայքարում ես կյանքի սկզբից ի վեր, մինչև վերջին վայրկյան, քանի որ ամեն շարժում պայքար է, իսկ մարդը շարժվում է, որպեսզի ապրի և ապրում է, որպեսզի շարժվի և շարժվի ոչ միայն առաջ և միայն առաջ, այլ նաև վերև…Այո, մարդը պետք է շարժվի վերև, թռչի, քանի որ երկնքում ավելի հետաքրքիր է, քան այստեղ…Երկնքում ամեն բան մշուշում է, անհասկանալի, անտեսանելի, պատկերացումից դուրս, սակայն անգամ այնտեղ կա պայքար…Անգամ այնտեղ կա այն պայքարը, որի համար մարդիկ ապրում և ստեղծագործում են այս աշխարհում…